رهام عشق برتر

بررسی شرایط و ویژگیهای موقعیت جغرافیایی" تاریخی و وضعیت اقتصاد : توریسم" صنعت گردشگری" وضعیت فرهنگی و ساختار جمعیتی-نژادی - مذهبی کشورهای جهان و ایران

 
ساعت ۱:٥٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٩ بهمن ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: قطر ،شبکه الجزیره ،میدان گازی قطر ،ال ثانی

موقعیت جغرافیایی

شبه جزیره قطر از شمال شرق عربستان به داخل خلیج فارس گسترده شده‌است. خاک این کشور، مسطح بوده، و از یک صحرای خشک تشکیل گردیده‌است.این کشور در جنوب غربی قارهٔ آسیا و در شرق شبه‌جزیره عربستان، در خاورمیانه و در بخش جنوبی خلیج فارس واقع شده‌است. وخود شبه‌جزیره‌ای کوچک‌تر واقع در شبه جزیره عربستان است که خلیج فارس آن را از غرب و شمال و شرق در بر گرفته‌است. پایتخت آن، دوحه است. قطر مرز مشترک زمینی با عربستان سعودی، و مرز دریایی با کشورهای بحرین و امارات متحده عربی دارد

پیشینه تاریخی 

شبه جزیره کوچکی در منطقه خاورمیانه و آسیا است. کتیبه ها و مجموعه ظروف سفالی زیبا و بی نظیر کشف شده در نواحی مختلف قطر نشان می دهد که از حدود ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در این سرزمین افرادی ساکن بوده اند. در قرن پنجم پیش از میلاد مسیح، هرودتوس یونانی، سرزمین دریارو کانانیتس را قطر معرفی کرد.
پتولمی، جغرافی دان، در نقشه خود از دنیای عرب، «قطر» را یکی از مهم ترین بنادر تجاری آن هنگام خلیج فارس معرفی کرده است. در تمدن اسلامی نیز نقش قطر بسیار اهمیت داشته است.

از سال ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۳ قطر در تصرف ترک‌های عثمانی بود. پیش از آن به نوشته دانشنامه بریتانیکا «قطر برای سال‌های طولانی تحت حاکمیت حکومت ایران بوده و هر سال سه هزار روپیه برای حق ماهیگیری و صید مروارید، مالیات پرداخت می‌کرده‌است». در ۲۹ ژوئیه ۱۹۱۳ قراردادی بین دولت بریتانیا و دولت عثمانی به امضاء رسید که به موجب یکی از بندهای آن دولت عثمانی از حاکمیت بر قطر صرف نظر کرد. با خروج نیروهای عثمانی دولت بریتانیا حکومت «شیخ عبدالله بن جامع» حاکم قطر را به رسمیت شناخت و در سال ۱۹۱۶ قراردادی همچون دیگر قراردادهای خود با شیوخ امارات خلیج پارس با این شیخ به امضاء رساند. از این تاریخ، قطر تا زمان استقلال در سال ۱۹۷۱، تحت‌الحمایه انگلستان گردید. در ۱۹۳۵ طایفه‌ای از اعراب بنی یاس مقیم ابوظبی به علت نارضایی از «شیخ خلیفه شخبوط» حاکم ابوظبی به جنوب کوچیده و در منتهی‌الیه کرانه باختری ابوظبی یعنی خورالعدید اقامت گزیدند. این مسأله سرآغاز اختلاف جدی میان ابوظبی و قطر شد.

در سال 1916 و در دوران جنگ جهانی اول، با امضای عهدنامه ای، قطر تحت حمایت انگلیس قرار گرفت و در سال 1943 با عقد پیمان دیگری، حمایت انگلیس از این کشور افزایش یافت. اوایل قرن 18، سلطنت خاندان «آل ثانی» بر قطر آغاز شد. طایفه آل ثانی از اوایل این قرن وارد سرزمین قطر شدند و در بخش شمالی شبه جزیره قطر اسکان یافتند، اما اواسط قرن 19، این طایفه به محل دوحه امروزی مهاجرت کردند. این کشور نیز مانند بیشتر کشورهای عرب از سال 1827، زیر سلطه امپراتوری عثمانی درآمد. در سال 1878، شیخ جاسم بن محمد، جانشین پدر خود شیخ محمد بن ثانی شد. در سال 1913، شیخ عبد الله بن جاسم به قدرت رسید. در هنگام فرمانروایی وی، نفت برای نخستین بار در قطر کشف شد. در سال 1940، شیخ حمد بن عبد الله تا سال 1948 بر قطر حکومت کرد. در سال 1949، شیخ علی بن عبد الله به سلطنت رسید و تا سال 1972 به حکومت خود ادامه داد. در سال 1971 قرار بود قطر به امارات ملحق شود، اما هر دو کشور خواهان استقلال خود بودند.

در سال 1972، شیخ خلیفه بن حمد آل ثانی با یک کودتای بدون خونریزی حکومت را به دست گرفت. در سوم سپتامبر 1971 قطر به استقلال رسید و در سال 1991 از این کشور برای پایگاه نیروهای بین المللی در جنگ خلیج فارس استفاده شد.


در سال 1995، شیخ حمد بن خلیفه آل ثانی با حمایت خاندان حاکم و مردم قطر به سلطنت رسید. اواخر سال 1996 جاسم بن حمد آل ثانی به ولیعهدی انتخاب شد. از رویدادهای مهم سال 1999، شرکت زنان در انتخابات شورای شهر برای نخستین بار در این کشور بود این کشور  یکی از چندین امیرنشین نوبنیاد واقع در شبه‌جزیره عربستان است. منطقه قطر از دیرباز بخشی از منطقه تحت فرمان رویدر بوده‌است. (بویژه در زمان ساسانیان). در بسیاری از دوره‌های باستانی همه کرانه جنوبی خلیج فارس بخشی از رویدر بوده و توسط ساتراپ‌های رویدری اداره می‌شد. در تاریخ معاصر قطر توسط ترکان عثمانی، انگلیسی‌ها و بحرین اداره شده و در ۳ سپتامبر ۱۹۷۱ به استقلال رسید. در آن دوره بسیاری از امیرنشین‌های منطقه جذب عربستان سعودی یا امارات متحده عربی شدند ولی قطر از این روند جدا ماند.

پیشینه اختلاف‌های مرزی و سرزمینی عربستان سعودی با قطر به میانه‌های سده نوزدهم باز می‏‌گردد. اختلافات مرزی و سرزمینی عربستان سعودی و قطر شامل‏ باریکه‌ای از زمین‌های جنوبی قطر می‏‌شود. عربستان سعودی مدعی مالکیت ۲۳ مایل از سواحل جنوب شرقی قطر است‏ و دو کشور در مورد مرزهای جنوب غربی و سلوا نیز با یکدیگر اختلافات ارضی دارند. بنابراین، اختلافات مرزی و سرزمینی میان دو کشور از خلیج «سلوا» واقع در جنوب باختری قطر آغاز و تا «خورالعدید» واقع در جنوب خاوری قطر امتداد می‏‌یابد. نسبت به اراضی جنوب شرقی قطر، ابوظبی نیز ادعاهایی دارد.

در سال ۱۹۹۲ نیروهای نظامی عربستان به قطر تجاوز کردند و بخش‌‏هایی از خاک این کشور را به تصرف درآوردند. به دنبال آن، قطر اجرای‏ قرارداد مرزی ۱۹۶۵ با عربستان سعودی را به حال تعلیق در آورد و به عنوان‏ اعتراض از شرکت در نشست‌های شورای همکاری خلیج فارس خودداری کرد. پس از ۳ ماه کشمکش، سرانجام با میانجی‌گری مصر، دو کشور موافقتنامه‌ای‏ برای حل و فصل اختلافات مرزی‏‌شان منعقد کردند.

زبان و دین

زبان رسمی این کشور عربی، دین رسمی آن اسلام، واحد پول آن ریال می باشد.

جمعیت و مساحت

جمعیت قطر ۱٬۸۵۳٬۵۶۳ نفر است. کمتر از یک‌سوم جمعیت قطر را قطری‌های اصیل تشکیل می‌دهند و مساحت آن ۴۹۳، ۱۱ کیلومتر مربع است.

شهرهای قطر عبارت‌اند از وکره، خور، دخان، زباره، شمال، مسیعید، رأس لفان. شهر جدیدی به نام لوسیل و شهرکی جزیره‌ای به نام مروارید قطر نیز در این کشور در دست ساخت است.

اقتصاد

منبع در آمد ارزی کشور، صادرات نفت و گاز می‌باشد. قطر سومین کشور دارنده ذخایر گاز پس از روسیه و ایران است.اقتصاد قطر یک اقتصاد کاملا وابسته به نفت محسوب می‌شود اگر چه این کشور درآمدهای دیگر نظیر گردشگری دارد. و ذخیرهٔ گازی‌اش، برای ۲۰۰ سال آینده کافی تخمین زده شده‌است. قطر به علت پیش دستی در بهره برداری از منطقه گازی پارس جنوبی، توانسته‌است بیش از ایران از این میدان گازی مشترک، گاز طبیعی استخراج کند و به رشد سریع اقتصادی دست یابد. در حالی که این کشور رشد نزدیک به ۲۰درصد را تجربه می‌کند.

در قطر پرورش میوه و سبزیجات و نیز حرفه ماهی گیری رواج بسیار دارد، با این حال مقدار زیادی از محصولات غذایی این کشور از طریق واردات تامین می شود. اقتصاد این کشور به نفت و گازمایع وابسته است و 70 درصد از درآمدهای این کشور از صادرات نفت و گاز تامین می شود. این کشور دارای یک مرکز بانکداری منطقه ای است. مردم قطر یکی از بالاترین میزان درآمدهای سرانه جهان را دارند.


نرخ رسمی تبدیل ارز: 64/3 ریال قطر معادل یک دلار آمریکا (2003)


تولیدناخالص داخلی(اسمی):


2/20 میلیارد دلار(2004) میزان رشد واقعی تولید ناخالص داخلی: 7/4 درصد(2004)


میزان تورم: 5/2 درصد (2004)


میزان بیکاری: 7/2 درصد


میزان صادرات: 12 میلیارد دلار

 
کالاهای عمده صادراتی:


نفت خام – ال.ان.جی میزان واردات: 711/5 میلیارد دلار


کالاهای عمده وارداتی:


تجهیزات و ماشین آلات صنعتی و حمل و نقل- غذا- حیوانات زنده


شریک های عمده تجاری:


ژاپن- انگلیس- آمریکا- ایتالیا- آلمان – فرانسه- کره جنوبی

 
منابع طبیعی: نفت- گازطبیعی مایع صنایع : تولید و پالایش نفت خام – کودشیمیایی- محصولات

پتروشیمی – سیمان محصولات داخلی و کشاورزی: میوه جات، سبزیجات

 

آب و هوا

آب و هوای قطر آب و هوایی کویری است در این کشور زمستان هوایی خنک دارد. در زمستان در اثر تودهٔ هوایی سودانی باران‌های سیل آسایی در این کشور می‌بارد که خسارت به بار می‌آورد. ولی تابستان هوایی شرجی و گرم دارد.

گردشگری

ورزش‌های آبی در قطر طرفدار دارد. شهر الخبر دارای موزه‌های گوناگون است که در ۵۰ کیلومتری شمال دوحه  است مسجدهای قدیمی شهر الواکرا در ۲۰ کیلومتری جنوب دوحه قرار دارند. در ام سلال محمد واقع در ۱۵ کیلومتری شمال دوحه یک مسجد و دژ قدیمی قرار دارد.

این کشور طی برگزاری جلسه کمیته اجرایی فیفا در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۰ به عنوان اولین کشور در منطقه خاورمیانه به میزبانی جام جهانی فوتبال سال ۲۰۲۲ انتخاب شد.


محیط زیست:


مهم ترین معضل زیست محیطی قطر، محدودیت منابع طبیعی آب شرب و وابستگی شدید این کشور به ساخت تاسیسات تصفیه آب است. کل مصرف انرژی: 6/0 بی تی یو (16 درصد کل مصرف انرژی در جهان) (2001) مصرف سرانه انرژی: 4/921 میلیون بی تی یو (2001) شدت انرژی: 37063 بی تی یو (2001) مصرف انرژی های تجدیدپذیر انتشار کربن ناشی از مصرف انرژی: 6/9 میلیون تن (2001) انتشار سرانه کربن: 4/921 میلیون بی تی یو (2001) شدت کربن: 6/0 تن سایر بخش ها از مصرف انرژی: حمل و نقل 1/16 درصد- صنعت 4/82 درصد – تجاری 3/1 درصد سهم بخش ها در انتشار کربن: صنعت 3/80 درصد- حمل و نقل 2/18 درصد- تجاری 3/1 درصد سهام سوخت از انتشار کربن: گازطبیعی (3/88 درصد)- نفت (7/11 درصد) – زغال سنگ (بدون هیچ درصد) (2001) مصرف انرژی: گازطبیعی (9/90 درصد)- نفت (1/9 درصد)- زغال سنگ (بدون هیچ درصد) (2001) منابع آب: کل ظرفیت تولید آب از تمام منابع کشور 25/11 میلیون گالن در روز است، در حالی که آب ضروری روزانه این کشور حدود 90 میلیون گالن است.


 
ایران (بخش اول) "پیشینه تاریخی و سلسله حکومتهای ایران"
ساعت ٢:٤٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٦ تیر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: ایران ،صفاریان-آل بویه-غزنویان-سلجوقیان-خوارزمشاهیان- ،ساسانیان- پهلوی-قاجار-غزنویان-صفویان-افشاریان-ماده ،سامانیان-پهلوی -قاجار-اشکانیان-مادها-عیلام-طاهریان

ایران در یک نگاه:

 

مساحت

یک میلیون و 648 هزار و 195 کیلومترمربع

جمعیت

۷۰ میلیون و ۴۷۲ هزار نفر

پایتخت

تهران

واحد پول

ریال

دامنه اینترنتی

ir.

پیش‌شماره

98+

 

 
 
 
 
  ایران با نام رسمی جمهوری اسلامی ایران کشوری در جنوب غربی آسیاو در منطقهٔ خاورمیانه با ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ کیلومترمربع وسعت هیجدهمین کشور دنیا و بر پایهٔ سرشماری سال ۱۳۸۵ حدود ۷۰٬۴۷۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.

پایتخت، بزرگ‌ترین شهر و مرکز فرهنگی، صنعتی و سیاسی این کشور تهران است.

ایران از شمال با جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکمنستان، از شرق با افغانستان و پاکستان و از غرب با ترکیه و عراق مرز زمینی دارد و همچنین از شمال با دریای خزر و از جنوب با خلیج فارس و دریای عمان همسایه‌است، که دو منطقهٔ نخست از مناطق مهم استخراج نفت و گاز در جهان هستند.

پیشینه تاریخی :

 پیشینهٔ تاریخی تمدن در ایران به تمدن‌هایی در عیلام، شهر سوخته، جیرفت و... می‌رسد، ولی شروع تاریخ سیاسی ایرانیان از آغاز حکومت پادشاهی ایران در زمان ماد است. شاهنشاهی ماد، نخسین شاهنشاهی ایران بوده‌است و لذا به عنوان شروع تاریخ شاهنشاهی ایران درنظر گرفته می‌شود.

  

تاریخ ایران پیش از اسلام

 

ماد

 

هخامنشیان

 

سلوکیان

 

اشکانیان

 

ساسانیان

 

تاریخ ایران پس از اسلام

 

ایران در دوران خلافت

 

امویان

 

عباسیان

 

ایران در دوران حکومت‌های محلی

 

طاهریان

 

صفاریان

 

سامانیان

 

زیاریان

 

بوییان

 

غزنویان

 

سلجوقیان

 

خوارزمشاهیان

 

ایران در دوره مغول

 

ایلخانیان

 

ایران در دوران ملوک‌الطوایفی

 

اتابکان فارس

 

جلایریان

 

چوپانیان

 

سربداران

 

تیموریان

 

مرعشیان

 

کیائیان

 

قراقویونلو

 

آق‌قویونلو

 

هزاراسپیان

 

ایران در دوران حکومت‌های ملی

 

صفوی

 

افشاریان

 

زند

 

قاجار

 

پهلوی

 

جمهوری اسلامی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آثار باستانی و تاریخی ایران به بیش از چهار هزار سال پیش بازمی‌گردد.

 

ایران تا سال 1313 در مناسبات و روابط بین‌المللی با نام پرشیا در جهان

شناخته می‌شد با این حال پیش از آن نیز، بنابر اسناد تاریخی، شواهد،

قراین، فرهنگ شفاهی، کشفیات باستان‌شناسی و زبان‌شناسی

می‌توان گفت 4 نام برای کشور ایران به‌کار رفته است.

 

 دوره قبل از تاریخ "

به سه دسته تقسیم میشود:

1- دیرینه‌سنگی. ۲- میان‌سنگی. ۳- نوسنگی.

 دوران پارینه سنگی ایران به سه دوره پارینه سنگی آغازین، میانی، پایانی و یک دوره کوتاه بنام نوسنگی تقسیم می‌شود.

دیرینه‌سنگی:

فرهنگهای مرتبط با دیرینه‌سنگی ایران شامل فرهنگ ساطور ابزار الدوان و فرهنک تبر دستی آشولی هستند. کهنترین شواهد این دوره که مربوط به فرهنگ الدوان است در اطراف رود خانه کشف رود در شرق مشهد یافت شده‌است. این شواهد شامل تعدادی ابزار سنگی ساخته شده از کوارتز است که شامل تراشه و ساطور ابزار هستند. طبق نظر کاشفین این مجموعه حداقل ۸۰۰ هزار سال قدمت دارد. از فرهنگ آشولی نیز مدارک بیشتری در شمال غرب و غرب کشور بدست آمده‌است. برخی از مکانهای مهم شامل گنج پر در رستم‌آباد گیلان، شیوه تو در نزدیکی مهاباد، پل باریک در هلیلان لرستان هستند.

میان‌سنگی :

از دوران میان‌سنگی که فرهنگ ابزار سازی آن موستری گفته می‌شود، شواهد بیشتری در غارها و پناهگاهها یافت شده‌است که اغلب مربوط به زاگرس مرکزی هستند. این دوره از حدود ۲۰۰ تا ۱۵۰ هزار سال پیش شروع شده و تا حدود ۴۰ هزار سال پیش ادامه داشته‌است. انسان‌های نئاندرتال در این دوره در ایران می‌زیستند که بقایای اسکلت آنها در غار بیستون یافت شده‌است. مکانهای مهم این دوره غارهای بیستون، ورواسی، قبه و دو اشکفت در شمال کرمانشاه، غار قمری و گر ارجنه در اطراف خرم‌آباد، کیارام در نزدیکی گرگان، نیاسر و کفتار خون در نزدیکی کاشان، قلعه بزی در نزدیکی اصفهان و میرک در نزدیکی سمنان است.

نوسنگی:

دوران نوسنگی ایران از حدود ۴۰ هزار سال پیش آغاز و تا حدود ۱۸ هزار سال پیش ادامه یافته که مقارن با مهاجرت انسان هوشمند به ایران است. آثار این دوره در اطراف کرمانشاه، خرم‌آباد، مرودشت و کاشان یافت شده‌است. فرهنگ ابزار سازی این دوره تیغه و ریز تیغه برادوستی است. آثار دوره بعدی فراپارینه سنگی در غرب زاگرس و شمال البرز بدست آمده که فرهنگ زرزی خوانده می‌شود.

 قبل از مادها:

به دلیل تعدد تمدن‌ها، در این بخش فقط به بررسی برخی از تمدن‌های مهم و قابل توجه پرداخته شده‌است.

تمدن شهر سوخته :

شهر سوخته نام بقایای شهری باستانی است که در فاصلهٔ شهرهای زابل و زاهدان در استان سیستان و بلوچستان کنونی واقع شده‌است. این شهر در ۳۲۰۰ سال قبل از میلاد پایه‌گذاری شده و مردم این شهر در چهار دوره بین سال‌های ۳۲۰۰ تا ۱۸۰۰ قبل از میلاد در آن سکونت داشته‌اند


به اعتقاد برخی باستان‌شناسان این شهر را باید قدیمی‌ترین شهر دنیا دانست چرا که معدود شهرهای پیش از آن، از نظر امکانات و اصول شهرنشینی با آن قابل مقایسه نیستند.

تمدن عیلام :

عیلامی‌ها یا ایلامیان یکی از اقوام سرزمین ایران بودند که از ۳۲۰۰ تا ۶۴۰ پیش از میلاد، بر بخش بزرگی از مناطق جنوب غربی فلات ایران فرمانروایی می‌کردند. تمدن عیلام یکی از قدیمی‌ترین و نخستین تمدن‌های جهان است. بر اساس بخش‌بندی جغرافیایی امروز، عیلام باستان سرزمین‌های خوزستان، فارس، ایلام و بخش‌هایی از استان‌های بوشهر، کرمان، لرستان، چهارمحال و بختیاری، کرمانشاه و در دوران‌هایی تا جنوب دریاچه ارومیه را شامل می‌شد.

تمدن جیرفت :


تمدن جیرُفت یا شهرنشینی جیرُفت نام یافته‌های باستانشناسی تازه‌ای‌ست که در استان کرمان ایران در نزدیکی جیرفت و هلیل‌رود. این تمدن مربوط به ۷۰۰۰  سال پیش (پیش از تمدن بین النهرین) است. و به این طریق به عنوان کهن‌ترین تمدن شرق شناخته می‌شود که در دشت خوش آب و هوا و حاصلخیز هلیل رود سکنی داشته‌اند.

 آثار به جای مانده از تمدن جیرفت:

 در این محل چند لوحه گلی یافت شده و به خطی هندسی روی آن مطالبی نوشته شده که هنوز رمز گشایی نشده ولی در کل روایت‌گر آنست که این مردم مخترع خط و زبان بوده‌اند نه سومریان. پیش از این پنداشته می‌شد اولین مخترعین خط، ابتدا سومریان (۳۶۰۰ پ. م.) و سپس ساکنان نواحی جنوبی میان‌رودان و تمدن ایلام در خوزستان باشند.

سایر تمدن ها:

 

پس از مادها(قبل از اسلام)

مادها:

 نام قومی هندواروپایی مرتبط با پارس‌ها بود که در سده ۱۷ پیش از میلاد در سرزمینی که بعدها به نام ماد شناخته شد نشیمن گزدید. بر پایه برخی منابع مادها میان قرون ۹ تا ۷ پیش از میلاد حکومتی یکپارچه برای سرزمینهای مادی‏ تشکیل ندادند همچنین آن چه از متون آشوری - که اسنادی معاصر با دوران مادها هستند - برمی‌آید، آن است که مادها از سدهٔ نهم تا هفتم پ.م. نتوانسته بودند چنان پیش‌رفتی بیابند که سبب هم‌گرایی و اتحاد و سازمان‌یافتگی قبایل و طوایف پراکندهٔ ماد بر محور یک رهبر و فرمانروای برتر و واحد - که بتوان وی را پادشاه کل سرزمین‌های مادنشین نامید.

 هخامنشیان:

(۳۳۰-۵۵۰ قبل از میلاد) نام دودمانی پادشاهی در ایران پیش از اسلام است. پادشاهان این دودمان از پارسیان بودند و تبار خود را به «هخامنش» می‌رساندند که سرکردهٔ طایفه پاسارگاد از طایفه‌های پارسیان بوده‌است. هخامنشیان نخست پادشاهان بومی پارس و سپس انشان بودند ولی با شکستی که کوروش بزرگ بر ایشتوویگو واپسین پادشاه ماد وارد ساخت و سپس فتح لیدیه و بابل پادشاهی هخامنشیان تبدیل به شاهنشاهی بزرگی شد. از این رو کوروش بزرگ را بنیانگذار شاهنشاهی هخامنشی می‌دانند. به قدرت رسیدن پارسی‌ها و سلسله هخامنشی یکی از وقایع مهم تاریخ قدیم است. اینان دولتی تأسیس کردند که دنیای قدیم را به استثنای دو سوم یونان تحت تسلط خود در آوردند. شاهنشاهی هخامنشی را نخستین امپراتوری تاریخ جهان می‌دانند. هخامنشیان ۲۲۰ سال (از ۵۵۰ پیش از میلاد تا ۳۳۰ پیش از میلاد) بر بخش بزرگی از جهان شناخته شده آن روز از رود سند تا دانوب در اروپا و از آسیای میانه تا شمال شرقی آفریقا فرمان راندند. شاهنشاهی هخامنشی به دست اسکندر مقدونی برافتاد. پس از مرگ اسکندر (۳۲۳ (پیش از میلاد)) فتوحاتش میان سردارانش تقسیم شد و بیشتر متصرفات آسیایی او که ایران هستهٔ آن بود به سلوکوس اول رسید. به این ترتیب ایران تحت حکومت سلوکیان در آمد.سلوکیان یا اسالکه نام دولتی بود که در میان سال‌های ۳۱۲ تا ۶۴ پیش از میلاد بر آسیای غربی فرمان می‌راند. پس از مدتی پارتها نفوذ خود را گسترش دادند و سرانجام توانستند عاملی برای نابودی سلوکیان شوند.

 

 

اشکانیان :

اشکانیان(۲۵۰ پ. م ۲۲۴ م.) که از تیره ایرانی پرنی و شاخه‌ای از طوایف وابسته به اتحادیه داهه از عشایر سکاهای حدود باختر بودند، از ایالت پارت که مشتمل بر خراسان فعلی بود برخاستند. نام سرزمین پارت در کتیبه‌های داریوش پَرثَوَه آمده‌است که به زبان پارتی پهلوی می‌شود. چون پارتیان از اهل ایالت پَهلَه بودند، از این جهت در نسبت به آن سرزمین ایشان را پهلوی نیز می‌توان خواند. قبایل پارتی در آغاز با قوم داهه که در مشرق دریای مازندران می‌زیستند در یک جا سکونت داشتند و سپس از آنان جدا شده در ناحیه خراسان مسکن گزیدند.

این امپراتوری در دوره اقتدارش از رود فرات تا هندوکش و از کوه‌های قفقاز تا خلیج فارس توسعه یافت. در عهد اشکانی جنگ‌های ایران و روم آغاز شد. حاصل عمده فرمانروایی اشکانیان، رهائی کشورایران از سلطهٔ همه جانبهٔ یونانی که هدف نابودی ایران گرائی رادر سر می‌پروراند و حفظ تمدن ایران از تهاجمات ویرانگر طوایف مرزهای شرقی و نیز، حفظ تمامیت ایران در مقابل تجاوز خزنده روم به جانب شرق بود. در هر سه مورد، مساعی آنان اهمیت قابل ملاحظه‌ای برای تاریخ ایران داشت. جنگهای فرساینده با روم عامل عمده‌ای در ایجاد نا خرسندی هایی شد که بین طبقات جامعه حاصل می‌شد.

ساسانیان:

ساسانیان نام خاندان شاهنشاهی ایرانی است که از سال ۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی بر ایران فرمانروایی کردند؛ بنیان این شاهنشاهی یکپارچه را اردشیر بنا کرد. شاهنشاهان ساسانی که ریشه‌شان از استان پارس بود، بر پهنه بزرگی از آسیای باختری چیرگی یافته، گستره فرمانروایی خود؛ کشور ایران را برای نخستین بار پس از هخامنشیان، یکپارچه ساخته و زیر فرمان تنها یک دولت شاهنشاهی آوردند. پایتخت ایران در این دوره، شهر تیسفون در نزدیکی بغداد (آن زمان نام روستایی کوچک در نزدیکی تیسفون بوده؛ که نامش به ظاهر، از یکی از نامهای بغ داد یا بخشوده خدا؛ و یا باغِ داد دوره ساسانی ریشه گرفته بوده)، در عراق امروزی بود.

نام ساسانیان از ساسان گرفته شده، که اردشیر از نوادگان اوست و داریوش سوم هخامنشی (دارایِ دارایان) را از نیاکان او دانسته اند. نخست کارنامه اردشیر بابکان به این نسبت گواهی داده و بازهم به نوشته شاهنامه، ساسان پدر اردشیر، چوپانی بود از بازماندگان دارا که در فارس می زیست. اردشیر در دستگاه بابک که موبد آتشکده آناهیتا، همچنین شهردار و مرزبان پارس بود، پرورش یافت، ولی درباره نسبت او با بابک اختلاف وجود دارد. او به گواهی بسیاری از تاریخی نویسان، مردی نیرومند و دلیر بود که سرانجام بر اردوان پنجم اشکانی در دشت هرمزگان پیروز شده و تسخیر سرزمینی که خود به آن ایران می‌گفت را آغاز کرد.


پس از اسلام (دوران حکومت اعراب):

ایران در دوران خلیفه دوم، عمر بن خطاب، به تصرف اعراب مسلمان درآمد.

پس از خلافت عمر، عثمان و علی، امویان حکومت کرده و پس از چندی ضعیف شدند و حکومت به عباسیان که از نوادگان عباس بن عبدالمطلب، عموی پیامبر، و از بنی هاشم بودند رسید. عباسیان به کمک ابومسلم خراسانی (بهزادان) و ایرانیان همیار او (سیاه جامگان)، خلافت را به دست آوردند اما بعد ابومسلم را کشتند. بعدها قیام‌هایی از جمله خیزش المقنع نیز علیه عباسیان صورت گرفت که سرکوب شد.

دوران حکومتهای محلی:

خاندان گاوبارگان یا سلسله گاوبارگان به سلسله‌ای گفته می‌شود که از سال ۶۴۲ تا سال ۷۶۱ میلادی به مدت ۱۱۹ سال بر طبرستان استیلا داشتند. گرچه ساسانیان در سال ۶۵۱ میلادی با کشته شدن یزدگرد سوم منقرض شدند اما طبرستان به حکومت اعراب تا مدتی گردن ننهاد و چند تیره از شاهزادگان ساسانی همچنان به استقلال فرمانروایی داشتند. مشهورترین این شاهزادگان شاخهٔ اول گاوبارگانند.

پادوسبانیان :

پادوسبانیان که آل‌پادوسپان نیز نامیده شده‌است، سلسله‌ای است که پادوسبان پسر گاوباره آن را تأسیس کرد و پادشاهی منطقه بر خاندانش موروثی شد. این سلسله پس از دودمان آفتاب در ژاپن طولانی‌ترین سلسله جهان است که از ۲۲ تا ۱۰۰۶ هجری قمری در رویان و اطراف آن حکومت کردند.

باوندیان :

باوندیان خاندانی ایرانی از امیران طبرستان بودند که در حدود ۷۰۰ سال، بیشتر در مناطق کوهستانی آن ناحیه، فرمان راندند. در طول این زمان، باوندیان سه بار فروپاشیدند. قلمرو آنان طبرستان، در جنوب دریای خزر، باختر گیلان و در خاور استرآباد، شامل شهرهای آمل، ساریه (ساریمهروان و آبسکون بوده ولی این تقسیم‌بندی در طول تاریخ دگرگون شده است.

طاهریان:


طاهریان‌(۲۵۹ - ۲۰۵ه/۸۷۲-۸۲۰م) اولین حکومت مستقل ایران بعد از حملهٔ اعراب بودند. در اوایل قرن سوم، طاهر بن حسین، یکی از سرداران مأمون عباسی از طرف او امیر خراسان شد و بدلیل آن که عدم اطاعت خود را از مأمون اعلام کرد، اولین حکومت مستقل ایرانی بعد از اسلام در ایران تشکیل شد و حکومت او به طاهریان معروف شد. در زمان طاهریان نیشابور به پایتختی برگزیده شد. طاهریان در جنگ با خوارج در شرق ایران به پیروزی دست یافتند و سرزمینهای دیگری مانند سیستان و قسمتی از ماوراءالنهر را به تصرف در آوردند و نظم و امنیت را در مرزها بر قرار کردند. گفته می‌شود که در زمان حکومت طاهریان، به جهت اهمیت دادن آنان به کشاورزی و عمران و آبادی، کشاورزان به آسودگی زندگی می‌کردند. در زمان طاهریان قیامهای بابک و مازیار که به ترتیب در اذربایجان و طبرستان(مازندران)رخ داد باعث شد که انها از توجه به شرق ایران باز دارد.به همین دلیل خوارج دست به شورش زدند.اخرین امیر طاهری محمد بن طاهر نیز فردی مقتدر نبود.در نتیجه حکومت طاهریان رو به ضعف نهاد و سرانجام در میانه‌های سده سوم هجری به دست یعقوب لیث سرنگون شد.

صفاریان :


صَفّاریان از دودمان‌های ایرانی فرمانروای بخش‌هایی از ایران بودند. پایتخت ایشان شهر زَرَنگ بود. یعقوب لیث نخستین امیر این خانواده بود که دولت مستقل اسلامی صفاریان را بنیاد نهاد. لیث سه پسر داشت بنامهای یعقوب و عمر و علی، هر سه پسران لیث حکومت کردند اما دورهٔ حکومتشان چندان نپایید.

سامانیان :


سامانیان (۲۶۱ - ۳۹۵ ق / ۸۷۴ - ۱۰۰۴ م) یکی از دودمان‌های ایرانی بودند که تقریبا بر تمامی سرزمین‌های خراسان، هیرکان، مکران، سیستان، خوارزم و کرمان حکومت کردند و باعث رشد و شکوفائی زبان فارسی دری شدند.

خاندان سامانی از مردم بلخ بوده و آیین زردشتی داشتند، سامان خدا بنیان گذار اعلی خانواده از روشناسان محل و فرمانروای بلخ بود . اسد والی عربی خراسان در نیمه قرن هشتم با سامان دوست شد . سامان دین اسلام را برگزید و نام پسر خود را اسد گذاشت . پسران اسد اشخاص با کفایتی بودند و در قرن نهم عهد مامون عباسی به حکمرانی محلی ماورالنهر و هرات برگزیده شدند. مانند: علی در سمرقند، احمد در فرغانه و الیاس در هرات . ابراهیم پسر الیاس بود که بعدها به سپهسالاری دولت طاهری افغانستان رسید . احمد حاکم فرغانه در ۸۷۴ فوت، و نصر پسرش در سمرقند جانشین او گردید. اسمعیل برادر نصر حاکم بخارا شد و همین شخص است که بعدها دولت حسابی سامانی را در سال ۸۹۲ بعد از مرګ نصر ګرفت و درسمرقند پایه ګذاشت

 زیاریان:

در غرب و مرکز ایران دو سلسله دیلمی به نام آل زیار ( ۳۲۰ ه.ق. ) و آل بویه که هر دو از مناطق شمال برخاسته‌اند نواحی مرکزی و غربی ایران و فارس را از تصرف خلفا آزاد کردند. دیلمی نام قوم و گویشی در منطقه کوهستانی دیلمستان بود. دیلمیان سخت نیرو گرفتند و مدت ۱۲۷ سال حکومت راندند و چون خلفا در برابر آن‌ها چاره‌ای جز تسلیم ندیدند حکومت بغداد را به آنها واگذاشتند و خود بعنوان خلیفگی و احترامات ظاهری قناعت کردند. در واقع، بعد از حکومت نیمه مستقل طاهریان و پس از صفاریان و در ایام امارت امری سامانی در ماوراءالنهر، خانواده‌های از مازندران و سپس گیلان توانستند بر قسمت عمده ایران غربی، یعنی از خراسان تا بغداد تسلط یابند. حکومت این خانواده‌ها به نام دیلمیان شهرت یافته‌است.

بوییان:


آل بویه یا بوییان یا بویگان، (۳۲۰-۴۴۷ ق / ۹۳۲-۱۰۵۵ م) از دودمان‌های دیلمیان و شیعهٔ ایران پس از اسلام است که در بخش مرکزی و غربی و جنوبی ایران و عراق فرمانروایی می‌کردند.

بوییان دارای تباری دیلمی بودند و به زبانی ایرانی صحبت می‌کردند. سرزمین بوییان دیلمستان بود. این واژه به همه مازندران و گیلان و سرزمین کوهستانی البرز در جنوب گیلان و مازندران گفته می‌شده‌است.

غزنویان :

دولت غزنوی یا غزنویان (۹۷۵-۱۱۸۷ م.) (۳۴۴ ه.ق. - ۵۸۳ ه.ق.) یک دولت ترک نژاد، نظامی و اسلامی بود. دولت غزنوی خاستگاه نژادی و پایگاه ملی خاصی نداشت، اما به عنوان مروج و ناشر اسلام مورد توجه و تایید خلافت عباسی بود. زبان رسمی این حکومت فارسی بود. شهرت این حکومت در جهان، بیشتر به خاطر فتوحاتی است که در هندوستان انجام داده است.

قلمرو ایران در دوره غزنویان:

آسیا در دوره غزنویان

 

از آنجا که غزنویان نخستین پایه‌های شهریاری را در شهر غزنین آغاز نمودند به غزنویان نامدار شدند. بنیانگذار این دودمان کسی به نام سلطان محمود غزنوی بود. پدران او بردگان ترکی بودند که در زمان سامانیان خریداری شده و برای این دودمان ایرانی خدمت می‌کردند. کم‌کم کار ایشان گرفت و به شهریاری هم رسیدند. نام‌آورترین شهریاران این دودمان سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود بودند. پس از سلطان مسعود این دودمان رو به ناتوانی گذارد و چندی پستر حوزه فرمانروای‌اش به بخش‌هایی از هندوستان و افغانستان کنونی محدود شد. حکومت غزنویان هند از نظر هنردوستی و توجه به شاعران فارسی‌سرا از اهمیت بالایی برخوردار است.

در اواخر حکومت سامانیان یکی از سپه سالاران ترک به نام الب‌تکین کوشید با همدستی عده‌ای دیگر، یکی از اعضای خاندان سامانی به نام نصربن عبدالملک بن نوح را به حکومت برساند اما نتوانست و پسر عموی وی یعنی منصور بن نوح به جای وی بر تخت نشست.بعد از این ماجرا البتکین راهی شهر غزنه در افغانستان شد و در آنجا حکومت را بر دست گرفت.

سلجوقیان:

سَلجوقیان یا سَلاجقه، یا آل سلجوق، نام دودمانی است که در قرن‌های پنجم و ششم هجری قمری (یازدهم و دوازدهم میلادی) بر بخش‌های بزرگی از آسیای غربی، شامل ایران کنونی، فرمانروایی داشتند.

سلجوقیان در اصل غزهای ترکمان بودند که در دوران سامانی در اطراف دریاچه خوارزم (آرالسیردریا و آمودریا می‌زیستند.

سلجوقیان که به اسلام رو آورده بودند، بعد از ریاست سلجوق بن دقاق، نام سلاجقه را به خود گرفتند و به سامانیان در مبارزه با دشمنانشان بسیار کمک کردند. پسر سلجوق بنام میکاییل که بعد از مرگ او ریاست این طایفه را بعهده داشت، چندین حکم جهاد برای مبارزه با (به قول مورخین) کفار صادر کرد.

میکاییل سه پسر داشت به نامهای یبغو، چغری و طغرل. این قبیله که یک‌بار در زمان سلجوق بن دُقاق به دره سیحون کوچ کرده بودند، بار دگر بعد از مرگ سلجوق به سرکردگی سه پسر زاده‌اش به نزدیکی پایتخت سامانیان کوچ کردند. اما سامانیان از نزدیکی این طایفه به پایتخت احساس خطر کردند؛ بنابراین سلاجقه بار دگر از روی اجبار بار سفر بسته و به بغرا خان افراسیابی پناه بردند. این حاکم از سر احتیاط، طغرل پسر بزرگ را زندانی کرد. ولی طغرل به کمک برادر خود چغری از زندان رهایی پیدا کرد و با طایفه خود به اطراف بخارا کوچ کردند.

در سال ۴۱۶ هجری ترکان سلجوقی به ریاست اسرائیل بن سلجوق برادر میکاییل دست به شورش زدند. اما سلطان محمود او را گرفت و در هند زندانی کرد. از طرف دیگر گروهی از یارانش دست به شورش زدند.

 

خوارزمشاهیان :


نوشتکین نیای بزرگ خوارزمشاهیان، غلامی بود از اهالی غرجستان که توسط سپهسالار کل سپاه خراسان در زمان سلجوقیان خریداری شد. این غلام رفته رفته در دوران فرمانروایی سلجوقیان به سبب استعداد سرشار و کفایتی که از خود نشان داد به زودی مدارج ترقی را طی کرد و به مقامات عالی رسید تا این که سرانجام به امارت خوارزم برگزیده شد. نوشتکین صاحب ۹ پسر بود که بزرگ‌ترین آنها، قطب الدین محمد نام داشت. پس از نوشتکین، فرزندش محمد از جانب برکیارق به ولایت خوارزم رسید «۴۹۱ ق / ۱۰۹۸ م» و سلطان سنجر نیز بعدها او را در آن سمت ابقاء کرد. بدین ترتیب دولت جدیدی بنیانگذاری شد که بیش از هر چیز برآورده و دست پرورده سلجوقیان بود. قطب الدین محمد به مدت سی سال تحت قیومیت و اطاعت سلجوقیان امارت کرد. پسرش اتسز هم که بعد از او در ۵۲۲ ق / ۱۱۲۸ م به فرمان سنجر امارت خوارزم یافت، از نزدیکان درگاه سلطان سلجوقی بود. هر چند بعدها کدورتی بین وی و سلطان سنجر پدید آمد که به درگیریهای متعددی هم منجر شد، اما تا زمان حیات سلطان سنجر، اتسز نتوانست به توسعه قلمرو خوارزمشاهیان کمک چندانی بکند. چون اتسز پیش از سنجر وفات یافت، پسرش ایل ارسلان «۵۵۱ ق / ۱۱۵۶ م» امیر خوارزم شد. اما در زمان او که سلطان سنجر نیز وفات یافته بود، نزاع داخلی سلجوقیان، امکانی را فراهم آورد تا ایل ارسلان به قسمتی از خراسان «۵۵۸ ق / ۱۱۶۳ م» و ماوراءالنهر «۵۵۳ ق / ۱۱۵۸ م» که هر دو در آن ایام دچار فترت بودند، دست یابد و به این ترتیب نزدیک به پانزده سال به عنوان خوارزمشاه حکومت کند.

ایلخانیان :


ایلخانان ایران نام سلسله‌ای است که از سال ۶۵۴ تا ۷۵۰ ه‍. ق. معادل ۱۲۵۶ تا ۱۳۳۵ میلادی در ایران حکومت می‌کردند و فرزندان چنگیزخان مغول بودند. لشگریان چنگیزخان نخسنین بار در سال ۶۱۸ ه‍. ق. معادل ۱۲۲۱ میلادی به خراسان حمله نمودند. چنگیزخان سال ۱۲۲۵ میلادی به مغولستان بازگشت و در آنجا درگذشت. سال ۱۲۵۱ م. منگو، خان بزرگ یا قاآن، بر آن شد تا با اعزام برادرانش هولاکو و کوبلای خان (قوبیلای) به ترتیب به ایران و چین پیروزی‌های مغولان را تحکیم و تکمیل کند. هولاکو با فتح ایران سلسله ایلخانیان ایران و قوبیلای با فتح چین سلسله یوان چین را بنیاد گذاردند. ایلخانان یعنی خانان محلی می‌گویند و غرض از این عنوان آن بوده‌است که سمت اطاعت ایلخانان را نسبت به قاآنان میرسانند و این احترام همه وقت از طرف ایلخانان ایران رعایت می‌شده‌است. فتح ایران به دست هلاکوخان پیامدهای مهمی چون پایان کار اسماعیلیان و انقراض خلافت عباسیان در پی داشت. ایلخانان در ابتدا دین بودایی داشتند اما به تدریج به اسلام گرویدند. ایلخانان مسلمان خود را سلطان نامیده و نام‌های اسلامی برگزیدند

سربداران:

 

پس از یکصد و بیست سال استیلای قوم تاتار و مغول بر ایران و بسیاری از مناطق آسیا، قیامی مردمی در باشتین و سبزوار خراسان علیه ظلم و تعدی حاکمان مغول و عاملان آنان به وقوع پیوست. این نهضت که به قیام سربداران شهرت یافته‌است، از لحاظ وسعت، بزرگ‌ترین، از نظر تاریخی مهم ترین جنبش آزادی بخش خاورمیانه در قرن هشتم هجری بود. تلاش پیگیر رهبران آزاده این قیام، منجر به تشکیل حکومت مستقل ملی و شیعه مذهب ایرانی در خراسان شد. مهم ترین ویژگی‌های این حکومت عبارت بود از: تنفر و انزجار از عنصر مغولی و تثبیت ایدئولوژی تشیع امامی. اولین رهبر آنها یک روحانی به نام شیخ خلیفه بود بعد از وی یکی از شاگردانش بنام شیخ حسن جوری رهبری سربداران برعهده داشت.

تیموریان:

تیموریان یا گورکانیان ایران (۷۷۱ – ۹۱۱ ه‍.ق/۱۳۷۰ - ۱۵۰۶ م) دودمانی ترک تبار بودند. بنیان‌گذار این دودمان امیر تیمور گورکانی بود که در آسیای میانه می‌زیست و سمرقند پایتختش بود. تیمور کشوری گسترده و دولتی سترگ ایجاد کرد و سرزمین فرارود (ماوراءالنهر) را به اهمیتی رساند که تا آن زمان هیچگاه بدان پایه نرسیده بود. او مرزهای خود را نخست در سرتاسر آسیای میانه و آنگاه سراسر خراسان و آنگاه به همهٔ بخش‌های ایران و عثمانی و بخش‌هایی از هندوستان گسترش داد. از آنجایی که فتوحات تیمور بیشتر جنبهٔ یورش و هجوم داشت تا تسخیر واقعی، اغلب این مناطق باز به زودی از تصرف تیموریان خارج شد. با این حال ماوراالنهر مدتی مرکز دولتی شد که بیشتر ایران و افغانستان را افزون‌بر ماوراءالنهر دربر می‌گرفت. هنگامی که کشورهای گسترده تیموری تجزیه شد، دورهٔ هرج و مرج پیش آمد. به محض اینکه تیمور مرد، ترکان عثمانی و آل جلایر و ترکمانان درصدد تصرف کشورهای ازدست‌رفتهٔ خود برآمدند. بااین همه، فرزندان تیمور موفق شدند که شمال ایران را کم و بیش به مدت یک سده برای خود نگاه دارند. هرچند آنان بیشتر با یکدیگر در کشمکش بودند. سرانجام شاهرخ موفق شد که مناقشات اقوام خود را تا حدی رفع و قدرت و اعتبار کشور را نگهداری کند. ولی پس از مرگ او تصرفاتش به قسمت‌های کوچک‌تر مجزا شد و به همین سبب صفویان و امرای شیبانی آنها را به متصرفات خود پیوست کردند. با این حال خاندان تیموری از میان نرفت و نوادگان تیمور پس از چندی پستر فرمانروایی خود را به هندوستان بردند و امپراتوری بزرگ گورکانیان هند را بنیاد گذاردند.

مرعشیان :

پس از برافتادن مغول مرعشیان که در مازندران پیدا شده بودند (سادات عرب که به مرعشیان مازندران معروفند) در سال ۷۶۰ه.ق میر قوم الدین مرعشی، حکومت مرعشیان را تأسیس کرد. در سال ۷۸۲ه.ق سید فخر الدین مرعشی فرزند میر قوام الدین با تصرف رستمدار (نور) قریهٔ واتاسان را در نزدیکی ناتل (پایتخت دشت رستمدار) بنا نهاد و مقر حکومت خود ساخت. اما به زودی امیر تیمور گورکانی (در ۷۸۶ ه.ق ) به مازندران و رستمدار لشکر کشید و سادات مرعشی نیز از تیمور شکست خوردند.

امیر تیمور در لشکر کشی دوم خود به مازندران در سال ۷۹۴ه.ق به کلی سادات مرعشی را سرکوب کرد و بر رستمدار(نور) نیز تسلط یافت. مرعشیان به تبعید ماوراءالنهر که امیر تیمور در حقشان روا داشته بود رفتند.

کیائیان :

کیاییان (آل کیا) دودمانی ایرانی در شمال ایران (گیلان و دیلمستان). از قرن هشتم هجری به بعد تا سال ۱۰۰۰ ق. حکومت کردند.

پس از حمله امیر تیمور گورکانی به شمال ایران و فتح آن، حکومت دودمان‌های محلی ایرانی در شمال ایران کاملا از بین رفت. در لشکرکشی تیموریان (در ۷۸۶ق.) به مازندران و رستمدار مرعشیان نیز از تیمور شکست خوردند. امیر تیمور در لشکر کشی دوم خود به رستمدار در سال ۷۹۴ق. به کلی بر رستمدار (نور) تسلط یافت.

پس از تیموریان، سید امیر کیای مَلاطی و نوادگان وی (از سادات کیایی) بر گیلان حکومت کردند و تا سال ۱۰۰۰ ق. خاندان کیاییان حکومت داشتند، مقر حکومت سلطان در لاهیجان بود.

هزاراسپیان :

 

هزاراسپیان که به نام اتابکان لرستان نیز شناخته می‌شود نام سلسله‌ای کرد است که از ( ۵۵۰ تا ۸۲۷ هَ. ق.)، (۱۱۴۸ تا ۱۴۲۴) به نواحی لرستان کنونی و بخش‌هایی از استان خوزستان و چهارمحال و بختیاری حکومت کرده‌اند.اتابکان به دو دسته اتابکان لر بزرگ و اتابکان لر کوچک تقسیم می‌شود.پایتخت اتابکان لر بزرگ در شهر ایذه (ایدج) و پایتخت اتابکان لر کوچک در شهر خرم‌آباد بود.

قراقویونلوها:

قراقویونلو واژه‌ای ترکی و به معنی صاحبان گوسفندهای سیاه است. این واژه بسته به لهجه محلی گوینده، قره قویونلو هم تلفظ و نوشته می‌شود.

نام قراقویونلوها اولین بار در تاریخ در دوره قبل از سلسله صفویه مطرح گردیده است. قراقویونلوها که ترکمن بودند ابتدا دست نشاندگان سلسله مغولی جلایری‌ها در تبریز و بغداد بودند. اما در سال ۱۳۷۵ (میلادی) قرا یوسف رهبر قراقویونلوها در پی شورشی بر علیه جلایری‌ها استقلال خود را از جلایری‌ها اعلام کرد و کنترل آذربایجان، موصول و بغداد را بدست گرفت. تیموریان در حوالی ۱۴۰۰ قرا یوسف را شکست داده و قرایوسف به مصر متواری شد. وی پس از مدتی و در ۱۴۰۶ با کمک حاکمان وقت مصر، مملوک‌ها، دوباره کنترل تبریز را بدست آورد.دولت شیعی قراقویونلو در بخش مهمی از سرزمین ایران شامل خوزستان، کرمان، فارس و هرات حضور داشت

 واپسین فرمانروای قره‌قویونلو جهانشاه قراقویونلو نام داشت که اوزون حسن از دودمان آق‌قویونلو او را شکست داد و وی را به همراه پسرش کشت.

آق‌قویونلوها :

آق قویونلو سلسله‌ای از ترکمن‌ها‌ی سنی بود که بر قسمت‌های از قفقاز، شرق ترکیه و شمال ایران از ۱۳۷۸ تا ۱۵۰۸ میلادی فرمان می‌راند.

طبق اسناد بیزانسی آق قویونلوها حداقل از سال ۱۳۴۰ میلادی در آناتولی حضور داشتند و اکثر سلاطین آق قویونلو همچنین بانی آن قره عثمان با شاهزاده خانمهای بیزانس ازدواج می‌کردند.

اولین اراضی تحت حاکمیت آق قویونلوها ایالت دیار بکر در آناتولی بود که در سال ۱۴۰۲ میلادی از تیمور به قره عثمان واگذار گردید. مدت زیادی آق قویونلوها قادر به گسترش اراضی خود نبودند، چون رقیبانشان (قره قویونلو ها) مانع قدرت‌گیری آنها می‌شدند ولی این وضع با پیروزی اوزون حسن بر جهانشاه قره قویونلو در سال ۱۴۶۷ پایان یافت.

صفویان:

 صفویه یا صفویان دودمانی ایرانی و شیعه بودند که در سال‌های ۸۸۰ تا ۱۱۰۱ هجری خورشیدی (برابر ۱۱۳۵-۹۰۷ قمری و ۱۷۲۲-۱۵۰۱ میلادی) بر ایران فرمانروایی کردند. بنیانگذار دودمان پادشاهی صفوی، شاه اسماعیل یکم است که در سال ۸۸۰ خورشیدی در تبریز تاجگذاری کرد و آخرین پادشاه راستین صفوی، شاه سلطان حسین است که در سال ۱۱۰۱ خورشیدی از افغانها شکست خورد.

گستره امپراتوری صفویان

 

دوره صفویه از مهم‌ترین دوران تاریخی ایران به شمار می‌آید، چرا که پس از نهصد سال پس از نابودی شاهنشاهی ساسانیان، یک فرمانروایی پادشاهی متمرکز ایرانی توانست بر سراسر ایران آن روزگار فرمانروایی کند. به درستی پس از اسلام، چندین پادشاهی ایرانی مانند صفاریان، سامانیان، آل بویه و سربداران ساخته شد، ولی هیچ‌کدام نتوانستند تمام ایران را زیر پوشش خود جای دهند و یکپارچگی میان مردم ایران پدید آوردند.

صفویان، آیین شیعه را دین رسمی ایران جای دادند و آن را به عنوان عامل همبستگی ملّی ایرانیان برگزیدند.

شاه اسماعیل صفوی

تصویر شاه اسماعیل صفوی

شیوه فرمانروایی صفوی تمرکزگرا و نیروی مطلقه (در دست شاه) بود. پس از ساختن پادشاهی صفویه، ایران اهمیتی بیشتر پیدا کرد و از ثبات و یکپارچگی برخوردار شد و در زمینهٔ جهانی نام‌آور شد. در این دوره روابط ایران و کشورهای اروپایی به شوند (دلیل) دشمنی امپراتوری عثمانی با صفویان و نیز جریان‌های بازرگانی (به ویژه داد و ستد ابریشم از ایران) گسترش فراوانی یافت.

 در دوره صفوی (به ویژه نیمه نخست آن) جنگ‌های بسیاری میان ایران با امپراتوری عثمانی در باختر و با ازبکها در خاور کشور رخ داد که شوند (علت) این جنگ‌ها جریان‌های زمینی و دینی بود.

 

ایران در دوره صفوی در زمینه مسائل نظامی، فقه شیعه، و هنر (معماری، خوشنویسی، و نقاشی) پیشرفت شایانی نمود. از سرداران جنگی نامدار این دوره می‌توان قرچقای خان، اللّه‌وردی خان، و امامقلی خان را نام برد که هر سه از سرداران شاه عباس یکم بودند.

 از فقیهان و دانشمندان نامی در این دوره میرداماد، فیض کاشانی، شیخ بهایی، ملاصدرا، و علامه مجلسی نام‌ور هستند. هنرمندان نامدار این دوره نیز رضا عباسی، علیرضا عباسی، میرعماد، و آقامیرک هستند وی از دیدگاه ادبی، در دوره صفویه شاعر یا نویسنده بزرگی از ایران برنخاست و تنها در زمینه ادبیات شیعی و مرثیه‌سرایی آفرینه‌هایی درخور توجه پدید آمد.صفویان همواره بزرگترین سد در برابر ترکان عثمانی بودند و اندیشه ی بازپس گیری مرزهای هخامنشیان و اشکانیان و ساسانیان را داشتند.

 صفویان در جنگ‌های خود با عثمانی‌ها همواره با نام ایران می جنگیدند. همین ترکان عثمانی تا پیش از بیرون رانده شدن‌اشان به دست شاه عباس بزرگ، آذربایجان و قفقاز را به اشغال درآورده و از مردمان این سامان کشتار فراوانی کردند.

 صفویان فرهنگ، هنر، موسیقی، معماری ایرانی و ادبیات پارسی را گسترش می دادند و سرانجام شاه عباس پایتخت خود را به اصفهان جابجا کرد.

افشاریه :

افشارها طایفه‌ای از اوغوزها هستند که در ایران، ترکیه و افغانستان پراکنده‌اند.

اَفشار یا اوشار یکی از ایل‌های ترکماناست که در زمان شاه اسماعیل صفوی همراه با شش ایل بزرگ از آناتولی عثمانی به ایران آمدند و پایه‌های دودمان صفوی را بنیاد گذاردند. این ایل به دو شعبه بزرگ تقسیم می‌شد: یکی قاسملو و دیگری ارخلو یا قرخلو؛ نادر شاه افشار از شعبه اخیر بود. طایفه قرخلو را شاه اسماعیل از آذربایجان به خراسان کوچاند و در شمال آن سرزمین، در نواحی ابیورد و دره گز و باخرز تا حدود مرو مسکن داد؛ تا در برابر ازبکان و ترکمانان مهاجم سدی باشند. تعداد بسیاری از این ایلها در زمان شاه عباس اول در ایل شاهسون ادغام گشتند. ایل افشار ترک زبانند

نادرقلی افشار ملقب به نادر شاه رئیس ایل افشار بود که به پادشاهی ایران رسید و بنیانگذار دودمان افشاریه شد. او دوازده سال (از ۱۱۱۴ تا ۱۱۲۶) بر ایران حکومت کرد. پایتخت وی شهر مشهد بود. او از مشهورترین پادشاهان ایران پس از اسلام است. نادرقلی در حدود سال ۱۰۶۶ خورشیدی در ایل افشار در درگز در شمال خراسان به دنیا آمد. این ایل به دو شعبه بزرگ تقسیم می‌شد: یکی قاسملو و دیگری ارخلو یا قرخلو؛ نادر شاه افشار از شعبه اخیر بود. . تعداد بسیاری از این ایلها در زمان شاه عباس اول در ایل شاهسون ادغام گشتند.

زندیه:

زندیان یا زندیه یا دودمان زند نام خاندانی پادشاهی از طایفه زند است. کریم خان زند موسس این سلسله پادشاهی متولد شهرستان ملایر است و قبر مادر وی همچنان در روستای پری از توابع ملایر قابل مشاهده است. که میان فروپاشی افشاریان تا برآمدن قاجار به درازای چهل و شش سال در ایران بر سر کار بودند. این سلسله به سردمداری کریم خان زند از طایفه زند از سال ۱۱۶۳ هجری قمری در ایران به قدرت رسید او فردی مدبر و مهربان بود. کریم خان خود را وکیل الرعایا نامید و از لقب (شاه) پرهیز کرد. شیراز را پایتخت خود گردانید و در آبادانی آن کوشش نمود. ارگ، بازار، حمام و مسجد وکیل شیراز از کریمخان زند وکیل الرعایا به یادگار مانده‌است.

کریمخان زند وکیل الرعایا (۱۱۹۳۱۱۶۳ ه.ق.): از سوابق زندگی خان زند تا سال ۱۱۶۳ ه.ق. که جنگ‌های خانگی بازماندگان نادر شاه بی کفایتی آنان را برای مملکتداری آشکار ساخت و به تبع آن عرصه را برای ظهور قدرت‌های جدید مستعد گردانید، خبری در دست نیست. به دنبال اغتشاشات گسترده و عمومی این ایام خان زند به همراه علی مردان خان بختیاری و ابوالفتح خان بختیاری اتحاد مثلثی تشکیل دادند و کسی را از سوی مادری از تبار صفویان بود را به نام شاه‌اسماعیل سوم به شاهی برداشتند. ولی چون هیچ یک از آنان خود را از دیگری کمتر نمی‌شمرد، ناچار به نزاع‌های داخلی روی آوردند. سرانجام کریم خان توانست پس از شانزده سال مبارزه دایمی بر تمامی حریفان خود از جمله محمدحسن خان قاجار و آزاد خان افغان غلبه کند و صفحات مرکزی و شمالی و غربی و جنوبی ایران را در اختیار بگیرد. وی به انگلیس‌ها روی خوش نشان نداد و همواره می‌گفت آن‌ها می‌خواهند ایران را مانند هندوستان کنند. برادر وی، صادق خان، نیز موفق شد در سال ۱۱۸۹ هجری قمری بصره را از حکومت عثمانی منتزع نماید و به این ترتیب، نفاذ اوامر دولت ایران را بر سراسر اروندرود و بحرین و جزایر جنوبی خلیج فارس مسلم گرداند.

قاجاریه :

قاجار، قاجاریه یا قاجاریان دودمانی ترک نژاد بودند که از حدود سال ۱۱۷۰ تا ۱۳۰۴ بر ایران فرمان راندند. ایل قاجار یکی از طایفه‌های ترکمان بود که بر اثر یورش مغول از آسیای میانه به ایران آمدند. آنان ابتدا در پیرامون ارمنستان ساکن شدند که شاه عباس بزرگ یک دسته از آنان را در استرآباد (گرگان امروزی) ساکن کرد و حکومت قاجاریه نیز از قاجارهای استرآباد تشکیل یافته است. بنیانگذار این سلسله آغامحمد خان است که رسماً در سال ۱۱۷۴ در تهران تاجگذاری کرد و آخرین پادشاه قاجار، احمد شاه است که در سال ۱۳۰۴ برکنار شد و رضاشاه پهلوی، جای او را گرفت.[۹۸] قاجارها قبیله‌ای از ترکمان‌ها بودند که بر اثر یورش مغول از آسیای میانه به آسیای صغیر و سپس ایران آمدند. قبیله قاجار یکی از قبایل قزلباش بود که ارتش صفوی محسوب می‌شد

ایشان تبار خود را به کسی به نام قاجار نویان می‌رساندند که از سرداران چنگیز بود. نام این قبیله ریشه در عبارت آقاجر به معنای جنگجوی جنگل[نیازمند منبع] دارد. قاجار از ریشه کلمه قاچار است که در ترکی به معنای فراری است. پس از حمله مغول به ایران و میان‌رودان، قاجارها نیز به همراه چند طایفه ترکمان و تاتار دیگر به شام و آناتولی کوچیدند.

هنگامی که تیمور گورکانی به این نقطه تاخت، قبایل ترک بسیاری از جمله قاجارها و دیگر کوچندگان را به بند کشید و قصد بازگرداندن آنها به آسیای میانه را داشت. ولی آنها را به خواهش خواجه علی سیاه‌پوش - صوفی خانقاه صفوی - آزاد شدند که این موضوع باعث شیعه شدن و ارادت آنان به خاندان صفوی شد. پس از آن قاجارها یکی از سازندگان سپاه قزلباش شدند.

پهلوی :

دودمان پهلوی (۱۳۰۴ تا ۱۳۵۷) سلسله‌ای است که پس از انحلال سلسله قاجار، بر ایران حکومت کردند.

رضاخان میر پنج با کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ به قدرت رسید و وزیر جنگ شد و سید ضیا نخست‌وزیر، سه ماه بعد، سیدضیا برکنار شد و قوام نخست‌وزیر شد و رضاخان وزیر جنگ باقی ماند. بعدها وی به مقام ریاست الوزرایی رسید. رضاشاه پهلوی، شاه ایران از (۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰) و بنیانگذار سلسله پهلوی بود.

محمدرضا شاه پهلوی از ۲۵ شهریور ۱۳۲۰ تا وقوع انقلاب ایران در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ شاه ایران بود. محمدرضاشاه با کودتای ۲۸ مرداد، قدرت خود خود را تحکیم کرد، او با وقوع انقلاب ایران برکنار شد و از این رو آخرین شاه نظام ۲۵۰۰ سلطنتی در ایران به حساب می‌آید. از جمله فعالیتهای سلسله پهلوی آزادی مردم در شرب خمر، نوع لباس وهمچنین آزادی زنان در ورزش٫حجاب وحق رای؛ همچنین تلاش بسیاری برای مدرنوزاسیون انجام شد.

انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷، انقلابی بود که با شرکت اکثر مردم و احزاب اسلامی، ملی، کمونیستی، و روشنفکران ایران، نظام پادشاهی این کشور را سرنگون، و پیش‌زمینهٔ روی کار آمدن نظام جمهوری اسلامی در ایران را فراهم کرد. ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ را روز پیروزی این انقلاب می‌دانند. این انقلاب به رهبری خمینی به پیروزی رسید. سلطنت پهلوی با انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ برچیده شد.

 

نظام جمهوری اسلامی ایران حکومت کنونی ایران است که پس از پیروزی انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ و در تاریخ ۱۲ فروردین ۱۳۵۸، طی یک همه‌پرسی با رای آری ۹۸٫۲٪ درصد از شرکت‎کنندگان تشکیل شد. بدنبال سرنگونی نظام شاهنشاهی در ۲۲ بهمن در جریان انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ خورشیدی به رهبری روح‌الله خمینی حکومت جمهوری اسلامی در ایران شکل گرفت. این حکومت در ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ مورد همه پرسی قرار گرفت که ۹۸٫۲ درصد شرکت‌کنندگان به آن رای مثبت آری دادند. برابر قانون اساسی‌ ایران، اصول حکومت جمهوری اسلامی ایران بر پایه «جمهوریت و اسلامیت» بنا شده‌است.


 
استرالیا
ساعت ٦:٠٦ ‎ب.ظ روز شنبه ٤ تیر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: استرالیا ،ملبورن ،کانبرا


استرالیا در یک نگاه :

 کشور استرالیا در نیمکره جنوبی زمین واقع شده است و زندگی مدرن در آن سابقه‌ای حدود 200 سال دارد اما زندگی نخستین انسان‌ها در آن به 42 تا 48 هزار سال پیش برمی‌گردد.

این کشور در میان آب‌های اقیانوس آرام قرار دارد و نزدیک‌ترین کشورها به آن اندونزی، تیمور شرقی و پاپوآ گینه نو در شمال، جزایر سلیمان، وانواتو، و کالدونیای جدید در شمال شرق و نیوزیلند در جنوب شرقی هستند.

پایتخت استرالیا شهر کانبرا است، شهری که در آن مجلس کشور و خانه فرماندار کل قرار دارد. سیدنی و ملبورن دو شهر بزرگ استرالیا هستند.

استرالیا از نظر زمین‌شناسی قدیمی‌ترین خشکی جهان است. از نظر وسعت ششمین کشور جهان است و به همین دلیل تنوع گیاهی و جانوری زیادی دارد.

استرالیا کشوری است از مجموعه کشورهای مشترک المنافع که دارای حکومت پادشاهی مشروطه است. بالاترین مقام سلطنتی انگلیس یعنی ملکه الیزابت دوم ملکه این کشور نیز به حساب می‌آید.

جانشین ملکه در این کشور فرماندار کل استرالیا است که او نیز به نوبه خود فرمانداران ایالت‌های این کشور را تعیین می‌کند.

 

هرچند فرماندار کل بر طبق قانون اساسی، از اختیارات فراوانی برخوردار است اما در عمل شخص اجرایی اول در استرالیا نخست وزیر است که طی یک فرآیند دموکراتیک انتخاب می‌شود و دولت را تشکیل می‌دهد.

در استرالیا، مردم ابتدا نمایندگان مجلس را انتخاب می‌کنند. رئیس حزبی که بیشترین نفرات انتخاب شده را در مجلس داشته باشد به‌عنوان نخست وزیر مسئول تشکیل کابینه دولت می‌شود.

استرالیا از شش ایالت و دو قلمرو تشکیل شده‌است که اختیاراتشان کمتر از ایالت‌ها است.

استرالیا در یک نگاه

مساحت

7،686،850 کیلومتر مربع

جمعیت

20،600،856 نفر

پایتخت

کانبرا

واحد پول

دلار

دامنه اینترنتی

au.

پیش شماره

61+

 

موقعیت جغرافیایی:

استرالیا یا اقیانوسیه با ۶/۷ میلیون کیلومتر مربع مساحت، کوچک‌ترین قاره جهان به حساب می‌آید  و ششمین کشور پهناور جهان می باشد.

استرالیا سرزمینی و تقریباً هموار است، ناحیه غربی آن را فلات غربی استرالیا و شرق آن را رشته کوههای جداکننده تشکیل می‌دهد و بین این دو، سرزمین پست و همواری قرار گرفته که بیشتر آن خشک و خالی از سکنه‌است. بلندترین نقطه استرالیا قله‌ای در کوهستان برفی است که ۲۲۲۸ متر ارتفاع دارد و پست ترین نقطه آن ۱۵- متر است که در دریاچه اِیر قرار دارد.

بلندترین رودخانه استرالیا رود دارلینگ است که بیش از دو هزار و هفتصد ک. م. طول دارد. این رود با پیوستن به رود مورای که دومین رود بزرگ استرالیاست در نهایت در جنوب ویکتوریا به اقیانوس منجمد جنوبی می‌ریزد.

استرالیا که همچون جزیره‌ای بزرگ در اقیانوس آرام واقع شده، از نظر زمین‌شناسی کهنترین خشکی جهان به شمار می‌آید. استرالیا اقیانوس آرام جنوبی را از اقیانوس هند جدا می‌کند.

 درازای سرزمین اصلی از شمال تا جنوب ۳۱۳۴ کیلومتر و پهنای آن از شرق به غرب ۳۷۸۲ کیلومتر است.

 استرالیا ۲۵٬۷۶۰ کیلومتر مرز دارد که تماما مرز آبی است.

 

 

کوآلا و اکالیپتوس بخشی از نماد محیط زیست استرالیا می باشد.

کشور استرالیا با داشتن ۷۵۵ گونه متنوع‌ترین کشور در دنیا از لحاظ زیست‌بوم است.

 

 

استرالیا در سال ۱۹۰۱ از بریتانیای کبیر استقلال یافته است. پایتخت استرالیا شهر کانبرا است، شهری که در آن مجلس کشور و خانهٔ فرماندار کل قرار دارد. او به صورت تشریفاتی و به نمایندگی ملکه الیزابت دوم ریاست دولت را در استرالیا به عهده دارد. در عمل نخست وزیر منتخب در کنار دولت و مجلس اداره کشور را در دست دارند. استرالیا از نظر مساحت دومین کشور پهناور عضو مجموعهٔ کشورهای (مشترک‌المنافع) است.

سیدنی و ملبورن دو شهر بزرگ استرالیا هستند. این کشور دارای مرز خاکی با کشور دیگری نیست و دور آن را از شرق، اقیانوس آرام، از جنوب اقیانوس منجمد جنوبی، از غرب اقیانوس هند و از شمال چندین دریا و خلیج در بر گرفته‌است. استرالیا همچنین سرزمین اصلیِ قاره اقیانوسیه به حساب می‌آید که کوچک‌ترین قاره دنیاست.

بر اساس شواهد به جای مانده، حدود چهل و دو هزار سال قبل گروهی از مردمان شکارچی جنوب آسیا، برای یافتن غذا و شکار حیوانات، اندک اندک شروع به مهاجرت به سرزمین‌های جنوبی تر نمودند و از راه جزیره‌ها و کانال‌هایی که آسیا را به شمال استرالیا وارد می‌کند به شمال کوئینزلند وارد شدند و سپس با پراکنده شدن در سراسر استرالیا، قبایل مختلف بومیان استرالیا را پای نهادند. این مردمان، ده‌ها هزار سال بدون ارتباط با سایر مناطق دنیا در این سرزمین زیسته‌اند.

 

 

پیشینه تا ریخی استرالیا:

نخستین بار هلندی‌ها در سال ۱۶۰۶ میلادی شبه جزیزه کیپ یورک در شمال کوئینزلند را کشف کردند و در دهه‌های بعد، بیشتر مناطق شمالی و غربی استرالیا را مشاهده و ثبت نمودند. آبل تاسمان هلندی نام این سرزمین را هلند نو گذاشت هلندیها خود علاقه چندانی به سکونت در هلندنو نشان ندادند و این سرزمین تا چندین دهه بعد دست نخورده باقی ماند.

 

 

در سال ۱۷۷۰ م. کاپیتان جیمز کوک دریانورد بریتانیایی، نواحی اطراف سیدنی در شرق استرالیا را اکتشاف و ثبت کرد. کاپیتان آرتور فیلیپ در ۱۸ جولای ۱۷۸۸ با یازده کشتی و ۱۳۵۰ مسافر به حدود سیدنی رسید و ضمن اعلام این منطقه با نام نیو ساوت ولز به عنوان یکی از مستعمره‌های بریتانیا، خود به فرمانداری آن برگزیده شد.

 بریتانیایی‌ها در دید اول به استرالیا به عنوان سرزمینی دوردست و خشک برای تبعید محکومین و زندانیان نگاه می‌کردند. به همین دلیل بیشتر مسافران اولیه، به اجبار به منطقه ولز جنوبی جدید آمدند. اما ساکنان دیگر ایالتها اغلب به اختیار خود به سرزمین جدید مهاجرت کردند.

 

تاریخ معاصر:

این کشور تا سال 1900 مستعمره انگلیس بود و بیشتر به عنوان تبعیدگاهی برای مجرمان استفاده می‌شد. در سال 1901 این کشور به عنوان یکی از کشورهای مشترک‌المنافع با انگلیس معرفی شد.

در  این سال، ملکه ویکتوریا طی قانونی به استرالیا استقلال سیاسی اعطا کرد. استقلال کشور استرالیا بطور رسمی در روز اول ژانویه ۱۹۰۱ اعلام شد و از این به بعد استرالیا به عنوان یک قلمرو همسود یا سرزمینی با حکومت مستقل اما در زمره کشورهای تحت حمایت بریتانیا در آمد. استرالیایی‌ها از این روز به عنوان روز ملّی خود یاد می‌کنند. .از سال ۱۹۰۱ تا سال ۱۹۲۷ که کانبرا ساخته شد، فدراسیون استرالیا، ملبورن را پایتخت موقت کشور قلمداد می‌کرد.

این کشور در جنگ جهانی اول به عنوان حامی بریتانیا جنگید و «ارتش مشترک استرالیا و نیوزلند» یا به اختصار آنزاک در نبرد گالیپولی در ترکیه امروزی شرکت کرد. در مجموع بیش از شصت هزار استرالیایی در خلال جنگ جهانی اول کشته شدند.

 در جنگ جهانی دوم مناطقی از شمال و شرق این کشور توسط ژاپنی‌ها بمباران شد و نیروهای آمریکایی در این کشور پیاده شدند. اما استرالیا از صدمات این جنگ به کنار ماند. طی قانونی در سال ۱۹۸۶ استرالیا به طور رسمی دخالت پادشاهی متحده را در امور سیاسی و نظامی این کشور خاتمه داد، استرالیایی‌ها در ۶ نوامبر ۱۹۹۹ با رأی اکثریت (۸۲% آرا) رأی به تحت قیمومیت ملکه بودن دادند وهمچنان ملکهٔ انگلیس برایشان «فرماندار کل» تعین کند.

 

 

تقسیمات کشوری:

استرالیا از شش ایالت و دو سرزمین یا قلمرو  تشکیل شده‌است که اختیاراتشان کمتر از ایالت هاست. پایتخت آن شهر کانبرا است و شهرهای بزرگ آن عبارت‌اند از ملبورن، سیدنی، بریزبِن، آدلاید و پرت. ایالتها و قلمروهای استرالیا عبارت‌اند از:

  1. نیو ساوت ولز یا ولز جنوبی جدید که مرکز آن سیدنی است.
  2. کوئینزلند  که مرکز آن بریزبین می‌باشد.
  3. استرالیای جنوبی  با مرکزیت آدلاید.
  4. تاسمانی (TAS) که جزیره‌ای است در جنوب شرقی سرزمین اصلی و مرکز آن هوبارت می‌باشد.
  5. ایالت ویکتوریا (VIC) که مرکز آن ملبورن است.
  6. استرالیای غربی (WA) که مرکز آن پِرت می‌باشد.
  7. قلمرو سرزمین شمالی (NT) مرکز آن داروین است.
  8. سرزمین پاینخت استرالیا (ACT) مشتمل بر شهر کانبرا و اطراف آن.

 

 

 

ارتباطات در استرالیا:

در این کشور 10 میلیون خط تلفن ثابت و نزدیک به 20 میلیون خط تلفن همراه وجود دارد.

در این کشور در کنار رادیو و تلویزیون ملی تعداد زیادی شبکه رادیویی و تلویزیونی خصوصی نیز فعال است. یکی از مهمترین شبکه‌های تلویزیونی این کشور شبکه ABC است که شبکه ملی این کشور است.

استرالیا 9 میلیون و 458 میزبان اینترنتی و 3/15 میلیون کاربر اینترنت دارد.

 

 ساختار جمعیت:

بخش زیادی از جمعیت استرالیا را مهاجران تشکیل می‌دهند. در عین حال این کشور جزو کشورهایی است که کمترین تراکم جمعیت را دارد. زبان رسمی این کشور انگلیسی است.

جمعیت استرالیا به سرشماری ژوئیه ۲۰۰۸ ۲۰٬۰۰۷٬۳۱۰ نفر بوده‌است. و با تراکم نسبی ۶/۲ نفر در هر کیلومتر مربع، یکی از پایین‌ترین ارقام میزان تراکم در جهان را دارا می‌باشد.

امید به زندگی برای زنان 84 سال و برای مردان 78 سال است.

92 درصد از مردم آن سفیدپوست و 7 درصد آسیایی هستند.

 کرانه جنوب شرق این کشور تراکم جمعیتی بیشتری نسبت به سایر نقاط دارد. یک سوم جمعیت کشور در ایالت نیو ساوت ولز و یک چهارم دیگر در ایالت ویکتوریا به سر می‌برند.

 میانگین نرخ رشد جمعیت در سال ۱/۲۲۱ است. و تقریباً در هر دو دقیقه یک نوزاد جدید در این کشور متولد می‌شود.

بومیان استرالیا حدود نیم میلیون نفر تخمین زده شده‌اند که دو و نیم درصد جمعیت کل کشور را تشکیل می‌دهند.

مذهب  و نژاد:

تا پیش از ورود اروپاییان به استرالیا، مردمان بومی این سرزمین از آیین دیرینه و بدوی خود پیروی می‌کردند، ولی امروزه برخی از این بومیان به مسیحیت گرویده‌اند. مسیحیت را اروپاییان به استرالیا آوردند و با آغاز مهاجرت به این سرزمین فرقه‌های گوناگون مسیحیت، در آنجا به فعالیت پرداختند. در سده بیستم، با مهاجرت شمار اندکی از آسیایی‌ها از چین، آسیای جنوب شرقی، هند و خاور میانه، آیین‌ها و ادیان بودایی، اسلام، یهودی و بهائی به آن راه یافتند. در استرالیا دین از حکومت جدا بوده و طبق قانون، دین و مذهب آزاد بوده و هر کس می‌تواند آئینهای ویژه دینی خود را آزادانه پیگیری کند. در سال ۲۰۰۱، بیش از ۷۰٪ استرالیائی‌ها خود را مسیحی معرفی کرده‌اند و بیش از ۱۵٪ نیز پیرو هیچ آئینی نبوده‌اند. بودیسم و اسلام نیز هر یک با کمتر از دو درصد، در رده‌های بعدی قرار داشته‌اند.

 

 

 

 

 

 

 

استرالیا از دهها هزار سال پیش، زیستگاه گروههایی از انسان‌ها بوده‌است. بومیان استرالیا که با نام Aboriginals شناخته می‌شوند ساکنان قدیمی استرالیا هستند. گمان می‌رود اجداد این افراد در حدود چهل هزار سال پیش از جنوب آسیا به این مکان مهاجرت کرده باشند. از جمعیت بومیان استرالیا به تدریج کاسته شده و امروزه بومیان، بخش کوچکی از جمعیت استرالیا را تشکیل می‌دهند. مردمان این کشور، گروههای مختلفی از اروپاییان می‌باشند که بیشتر شامل انگلیسی‌ها و اسکاتلندی‌ها، ایرلندی‌ها، ایتالیایی‌ها، هلندی‌ها، یونانی‌ها و پرتغالی‌ها می‌شوند. از دیگر نژادها می‌توان چینی‌ها، ویتنامی‌ها، هندی‌ها، لبنانی‌ها، ترک‌ها، ایرانیان و افغانها و سودانی‌ها را نام برد.

زبان رسمی کشور زبان انگلیسی با گویش استرالیایی است که برخی از واژه‌های بومیان استرالیا نیز در آن وارد شده‌است. اختلافات بسیار نامحسوسی در لهجه مناطق مختلف وجود دارد. زبانهای دیگر مانند ایتالیایی و چینی نیز در بین مهاجران بسیار رایج است.

اقتصاد:

تولید ناخالص داخلی این کشور 8/766میلیارد دلار است. 10 میلیون و 900 هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل می‌دهند.

نرخ بیکاری در این کشور 4/4 درصد است. در سال 2007 نرخ تورم در آن 3 درصد بود.

محصولات صادراتی این کشور شامل زغال سنگ، سنگ آهن، طلا، گوشت، پشم، اکسید آلومینیوم، گندم و ماشین‌آلات و تجهیزات است که به کشورهای ژاپن (6/19 درصد)، چین (12/3درصد)، کره جنوبی (5/7 درصد)، آمریکا (2/6 درصد)، هند (5/5درصد)، نیوزیلند (5/5 درصد) و انگلیس (5 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی آن شامل ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل، کامپیوتر و ماشین‌های اداری، تجهیزات مخابراتی، نفت خام و محصولات پتروشیمی است که از کشورهای چین (14/4 درصد)، آمریکا (1/14 درصد)، ژاپن (6/9 درصد)، سنگاپور (6 درصد) و آلمان (1/5درصد) وارد می‌شود.

 

استرالیا کشوری توسعه یافته با اقتصاد متکی بر بازرگانی و کشاورزی است.در میان قابل زندگی‌ترین شهرهای جهان در سال ۲۰۰۸ به گزارش اکونومیست، ملبورن دوم، پرت چهارم، آدلید هفتم و سیدنی نهم بود.

محصولات اصلی استرالیا نیشکر، پنبه، غلات و گوشت است. این کشور معادن فراوانی دارد. شرکای بازرگانی استرالیا بیشتر چین، ژاپن و کره جنوبی در آسیا و نیز ایالات متحده آمریکا هستند.

 بنا بر گزارش بانک جهانی، این کشور در سال ۲۰۰۵، از نظر تولید ناخالص داخلی یا GDP در رده پانزدهم جهان قرار داشته‌است  و نیز بر اساس گزارش برنامه توسعه سازمان ملل متحد، استرالیا از نظر شاخص توسعه انسانی در سال ۲۰۰۶ سومین کشور توسعه یافته دنیا به حساب می‌آید.

سیاست:

استرالیا کشوری است که از مجموعه کشورهای مشترک المنافع که دارای حکومت پادشاهی مشروطه است و بالاترین مقام سلطنتی بریتانیای کبیر یعنی ملکه الیزابت دوم ملکه این کشور نیز به حساب می‌آید. جانشین ملکه در این کشور فرماندار کل استرالیا است که وی نیز به نوبه خود فرمانداران ایالتهای این کشور را تعیین می‌کند. هرچند فرماندار کل بر طبق قانون اساسی، از اختیارات فراوانی برخوردار است اما در عمل شخص اجرایی اول در استرالیا نخست وزیر است که طی یک فرآیند دموکراتیک انتخاب می‌شود و دولت را تشکیل می‌دهد.

در استرالیا، مردم ابتدا نمایندگان مجلس را انتخاب می‌کنند. رئیس حزبی که بیشترین نفرات انتخاب شده را در مجلس داشته باشد به‌عنوان نخست وزیر مسئول تشکیل کابینه دولت می‌شود.

 دولت استرالیا از سه زیرشاخه تشکیل می‌شود:قانون گذاری، اجرایی و قضایی.

احزاب عمده استرالیا عبارت‌اند از:

از سال ۱۹۹۶ تا نوامبر ۲۰۰۷ حزب لیبرال قدرت را در این کشور در دست داشت و جان هوارد به مدت یازده سال نخست وزیر این کشور بود. در انتخابات فدرال که در نوامبر سال ۲۰۰۷ برگزار شد حزب کارگر توانست رقیب خود حزب لیبرال را شکست دهد و به این ترتیب کوین راد رئیس این حزب به عنوان نخست وزیر جدید استرالیا مسئول تشکیل کابینه دولت شد. در ماه ژوئن سال ۲۰۱۰ پس از کناره گیری کوین راد از مقام نخست وزیری، خانم جولیا گیلارد که رهبریت حزب کارگر را بر عهده دارد توانست به عنوان نخستین نخست وزیر زن استرالیا زمام امور را به دست بگیرد.

 در کشور استرالیا هیچ اجباری برای خدمت وظیفه عمومی وجود نداشته و افراد برای عضویت و خدمت در ارتش مثل سایر شغل‌ها حقوق دریافت می کنند.

فرهنگ و هنر :

با اسکان اروپاییان در استرالیا در قرن هجدهم میلادی، شیوه زندگی اروپایی به فرهنگ غالب استرالیا تبدیل شد. افزایش جذابیت فرهنگ استرالیا توسط کمک‌های مالی دولت بود که این کمک برای هنر، تغذیه و بهبود وسایل رفاهی بود. شهرهای کوچک و بزرگی ساخته شد که پر از ساختمان‌های هنری، گالری و تئاتر بود. در اواخر قرن 19 "ملبورن حیرت آور" پرجمعیت‌ترین شهر استرالیا و از ثروتمندترین شهرهای جهان و پس از لندن بزرگترین شهر در سراسر امپراتوری بریتانیا و دارای گالریها، تئاترهاو موزه بود. بهترین معماران، خانه اپرای سیدنی را ساختند. اپرا، رقص باله، ارکسترسمفونی‌ها، بازیگران، نمایش‌نامه نویسان، شرکت‌های هنری و غیره توسط مجلس استرالیا حمایت می‌شدند. دولت‌های فدرال بر روی کمپانی‌های رادیویی استرالیایی مستقل از شبکه رادیویی و تلویزیونی سراسری سرمایه‌گذاری کردند. استرالیا همچنین دارای شرکت‌های رسانه‌ای، روزنامه و مجلات زیادی است که به فرهنگ منطقه‌ای کمک بسزایی می‌کند. امروزه شهر ملبورن به عنوان پایتخت فرهنگی کشور شهرت دارد.

استرالیا دارای پنج شبکه تلوزیونی هر یک با چند کانال در سطح ملّی است که برنامه‌های آنها در نواحی مختلف ممکن است متفاوت باشد. همچنین شبکه‌های تلوزیونی پولی زیادی در این کشور قابل دریافت است. به دلیل بزرگی سرزمین استرالیا، تعداد ایستگاههای رادیویی این کشور بسیار زیاد است و اغلب شهرهای کوچک نیز یک یا چند رادیوی محلی دارند. سینمای استرالیا بیشتر بازتاب زندگی استرالیائی‌ها بویژه در نقاط غیرشهری است. سینما از تفریحات مورد علاقه استرالیائیهاست و سالنهای سینمای این کشور از رونق و کثرت زیادی برخوردارند.صنعت فیلمسازی استرالیا با "داستان دار و دسته ی کلی" که اولین فیلم بلندساخته شده در جهان است در سال ۱۹۰۶ در ملبورن آغاز گشت. این کشور هنرمندانی چون نیکول کیدمن، کیت بلانشت، مل گیبسون، نائومی واتس، هیت لجر، هیو هکمن، ارول فلین، جودیت اندرسون، جفری راش و تونی کُلِترا به سینمای جهانی عرضه کرده‌است. شکوفایی مجدد صنعت فیلم سازی در استرالیا به موج نوی دهه ۱۹۷۰ باز می‌گردد با فیلمهایی مانند «پیک نیک در هنگینگ راک» (۱۹۷۵) به کارگردانی پیتر ویر . برخی از معروفترین فیلمهای استرالیا در عرصه ی جهانی عبارتند از: پیانو، کروکودیل دندی، پریسلا ملکه ی بیابان، گالیپولی، مدمکس، شاین، بابی پسر بدو ده کانو.

 

قدیمی‌ترین نوع موسیقی در استرالیا مربوط به مردمان بومی آنجا است در منطقه بومی استرالیا، آهنگهایی با درون مایه اجتماعی و روحانی اجرا می‌شود. در طی اجتماعات بومیان که به «کوروبوری» معروف است، رقص و آواز قسمت مهمی از سرگرمیها را شامل می‌شود. در مراسم و جشنهای مذهبی، سرودها روح بومیان مختلف را به هم پیوند می‌دهد که به آن «زمان رویایی» می‌گویند. مردم بومی بر این باورند که در گذشته‌ای دور، در زمان رویایی نغمه‌هایی خوانده شد که باعث حیات خونی بخشیدن به ارواح در زمین شد.امروزه این آوازها در مراسم مذهبی برای بقاء و گسترش زندگی گیاهان و حیوانات خوانده می‌شود.

تاریخ موسیقی اروپایی در استرالیا به دوران ساکن شدن بریتانیایی‌ها در این قاره برمی گردد که با خود آواهای دسته جمعی را نیز آوردند.امروزه هر شهر بزرگ، دارای سالن ارکستر و اپرا به همراه شرکت رادیویی استرالیا است. ستارگان بزرگ و رهبران ارکستر از بسیاری از کشورها مرتباً به استرالیا سفر کرده و گرد هم می‌آیند. استرالیا از طریق صدای رسا و بی همتای «نلی ملبا» و «جان ساترلند» برای موسیقی جهان اقدام به جمع آوری کمکهای مالی می‌کند. استرالیا در زمینهٔ موسیقی مردمی (پاپراک و متال نیز هنرمندان مشهوری دارد. گروه متال ای‌سی/دی‌سی (AC/DC) و خوانندهٔ پاپ مشهور کایلی مینوگ این از دسته هستند. کایلی مینوگ که اکنون ساکن بریتانیا است در سال ۲۰۰۷ «نشان امپراتوری بریتانیا» (OBE) را به خاطر خدمات ارزنده‌اش به هنر موسیقی از ملکه الیزابت دوم دریافت کرد. او همچنین در یکی از قسمت‌های سریال تلویزیونی محبوب «دکتر وو» (Doctor Who) نقش آفرید که در شب کریستمس سال ۲۰۰۷ از شبکهٔ تلویزیونی بی‌بی‌سی پخش شد.

رقص باله کلاسیک توسط یک رقاص مشهور محلی به نام «لرد رابرت هلپمن» به استرالیا آورده شد.وی یکی از پایه ریزان رقص، به خصوص باله کلاسیک در استرالیا است.

ورزش :

ورزش در استرالیا بصورت جدی و گسترده پی‌گیری می‌شود و به جزیی از سبک زندگی و فرهنگ مردمان آن درآمده است .استرالیا از مدال آورترین کشورها در بازیهای المپیک است. شهر ملبورن به عنوان پایتخت ورزشی استرالیا، همه ساله میزبان بسیاری از رخدادهای مهم ورزشی جهان است . مانند"

1-     مسابقات ماشین رانی جام بزرگ فورمیولا وان - Australian Grand Prix F1،

2-      جام اسب سواری معروف ملبورن کاپ Melbourne Cup

3-      تنیس آزاد استرالیاAustralian Open .

4-      المپیک تابستانی ۱۹۶۵ و بازیهای مشترک المنافع ۲۰۰۶ در ملبورن برگزار شد.

ورزشهای گروهی پرطرفدار در استرالیا عبارت‌اند از:

 راگبی ۱۵ نفره، راگبی ۱۳ نفره، فوتبال استرالیایی (نوعی از ورزش راگبی که به فوتی هم معروف است)، کریکت و بسکتبال. علاوه بر این تیم ملی هاکی روی چمن و تیم ملی واترپولو و والیبال ساحلی بانوان این کشور هم در جمع بهترین تیم‌های دنیا قرار دارند.

استرالیایی‌ها در برخی ورزشهای انفرادی هم مانند گلف، شنا و دیگر ورزشهای آبی، تنیس و اسکواش هم در ردیف کشورهای درجه اول دنیا قرار می‌گیرند.

در سالهای اخیر کوشش زیادی برای گسترش ورزش فوتبال در این کشور به عمل آمده‌است .

از دهه ۱۹۹۰ تعداد زیادی از فوتبالیست‌های شاخص استرالیایی در لیگ برتر انگلستان بازی می‌کنند. از جمله این بازیکنان می‌توان به هری کیول، مارک بوسنیچ و مارک ویدوکا اشاره کرد.

استرالیا میزبان دو المپیک ۱۹۵۶ ملبورن و المپیک ۲۰۰۰ سیدنی بوده‌است و یکی از شش کشوری‌ست که بیش از یک بار میزبان المپیک تابستانی بوده‌اند. این کشور در تمام ادوار المپیک حاضر و بیش از همه در شنا و دو و میدانی موفق بوده، ضمن اینکه در پاروزنی، دوچرخه‌سواری و سوارکاری نیز موفقیت‌هایی داشته‌است. داون فریزر، مورای روز، یان تورپ، گرانت هکت و سوزی اونیل در شنا و مارجوری جکسون، بتی کاتبرت، هرب الیوت و ران کلارک در دو و میدانی از موفق‌ترین ورزش‌کاران استرالیایی در المپیک بوده‌اند. باشکوه‌ترین موفقیت این کشور در المپیک سیدنی به دست آمد که آن‌ها به ۵۸ مدال (شامل ۱۶ طلا) در بیست رشته دست یافت. در المپیک آتن نیز با ۱۷ مدال طلا رده چهارم جدول مدال‌ها را به خود اختصاص دادند.

بازی‌های کشورهای  هم تاکنون ۴ بار در استرالیا برگزار شده؛ ۱۹۳۸ در سیدنی، ۱۹۶۲ پرث، ۱۹۸۲ بریزبن و ۲۰۰۶ ملبورن. استرالیا با ۱۰ قهرمانی در ۱۸ دوره این مسابقات در جدول مدال‌ها بهترین نتیجه را به دست آورده‌است.

رقابت‌های بین‌المللی تنیس آزاد استرالیا نیز که هرساله در ملبورن برگزار می‌شود، یکی از ۴ گرنداسلم ورزش تنیس است.

 


 
آشنایی با کشور اسپانیا
ساعت ٤:٠٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱ تیر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: اسپانیا ،مادرید ،بارسلونا ،ایالت کاتالونا

آشنایی با کشور اسپانیا:

نام رسمی اسپانیا، پادشاهی اسپانیا و پایتخت آن، مادرید می‌باشد.

 

 

 

کشور اسپانیا در یک نگاه:

 

اسپانیا در شبه جزیره ایبری واقع در جنوب غربی اروپا واقع شده است.

اسپانیا کشوری‌است در جنوب غربی اروپا. نام رسمی آن پادشاهی اسپانیا و پایتخت آن، مادرید است.

این کشور از جنوب و شرق به دریای مدیترانه و از جنوب غرب و غرب به اقیانوس اطلس و از شمال به دریای کانتابریا محدود است.

سرزمین اسپانیا شامل قسمت اعظم شبه‌جزیره ایبری، جزایر بالئارس، جزایر قناری، شهرهای سبته  و ملیله در شمال قارهٔ آفریقا و برخی جزایر دیگر واقع در مقابل سواحل این قاره و خود شبه‌جزیره‌است.

جزایر بالئار در دریای مدیترانه و قناری در اقیانوس اطلس و در غرب آفریقا نیز بخشی از خاک اسپانیا را تشکیل می‌دهند.

اسپانیا از غرب با پرتغال از شمال با فرانسه و آندورا از جنوب نیز با جبل‌الطارق که به سرزمین‌های فرا مرزی بریتانیا تعلق دارد، هم مرز است.

اسپانیا  با 504،782 کیلومتر مربع بزرگترین کشور شبه جزیره ایبری است. پرتغال و آندورا دیگر کشور‌های تشکیل دهنده شبه جزیره ایبری هستند.

اسپانیا همچنین پس از فرانسه دومین و بزرگترین کشور غرب اروپا محسوب می‌شود.

کشور اسپانیا در یک نگاه

مساحت

504.030 کیلومتر مربع

جمعیت

45.116.894 میلیون نفر

پایتخت

مادرید

واحد پول

یورو

دامنه اینترنتی

es.

پیش‌شماره

34+

پیشینه تاریخی اسپانیا:

قدیمی‌ترین ساکنان شبه‌جزیره بوشهر تشکیل دهندگان تمدّن‌های ایبری و باسکی بوده‌اند. در هزاره اول ق.م.، بخشی از اقوام سلت وارد مناطق شمال غربی شبه‌جزیره شدند. از آمیزش سلت‌ها و ایبرها هم، تمدن سلت‌ایبری در مناطق مرکزی به وجود آمد. در همین دوره، فنیقیان شهرهایی را در کرانه‌های مدیترانه و در سواحل اقیانوس اطلس در جنوب کشور بنیان گذاشته -مثل کادیس، مالاگا و غیره- و در آن‌ها صنعت را رونق دادند. یونانیان هم به قصد تجارت با مناطق داخلی به عمارت بنادری در کرانه‌های شمالی مدیترانه پرداختند.

 

 

 

 

در قرن سوم ق.م.، قرطاج برای دفاع از شبکه تجاری خود در برابر رم، وارد شبه‌جزیره شده و به استعمار مناطق ایبرنشین و سلت‌ایبرنشین پرداخت. مرکز قرطاجیان در شبه‌جزیره، بندر مهم قرطاج هدشت نوین (Cartagena ی کنونی) بود. طیّ جنگ‌های پونیک، که بین قرطاج و جمهوری رم به وقوع پیوسته است، شبه‌جزیره ایبری مرکز قشون‌کشی‌های کارتاژیان به سمت رم بود. بعد از دومین جنگ پونیک، رومیان تسخیر شبه‌جزیره را شروع کردند و این روند تا سال ۱۹ ق.م. ادامه داشته است.

با پیروزی رومیان، شبه‌جزیره ایبری جزو امپراتوری رم شد. روند رومی‌سازی زبانی، فرهنگی و اقتصادی در اواخر قرن دوم ق.م. شروع شد. اسپانیای کنونی نام و اکثر زبان‌ها و اساس شبکه جادّه‌های خویش را از این دوره به ارث برده‌است.

اوّلین شواهد موجود، تاریخ رواج مسیحیت را در اسپانیا به قرن چهارم م. می‌رسانند. در سال ۳۸۰، امپراتور تئودوسیوس اوّل مسیحیت را دین رسمی کلّ قلمرو رم اعلام کرد.

عمق رومی‌سازی اسپانیا تا حدّی بوده‌است که سه تن از امپراتورهای رم (Traianus، Hadrianus و Theodosius I)  و همین طور فیلسوف رواقی بزرگ سنکا (Lucius Anneus Seneca) و شعرای نامداری چون مارتیالیس (Marcus Valerius Martialis) و لوکانوس (Marcus Annaeus Lucanus) در این سرزمین به دنیا چشم گشودند.

سده‌های میانی:

در قرن پنجم میلادی، گروه‌هایی از اقوام ژرمانیک و یک قوم ایرانی به اسم الان‌ها امپراتوری رم را که به مرحله انحطاط خود رسیده بود تسخیر کردند. از این میان، قوم ویزیگوت در اسپانیا قدرت را به دست گرفت و سلسله پادشاهی‌ای تشکیل داد که قلمرو آن کلّ شبه‌جزیره و مناطق جنوب فرانسه را در بر می‌گرفت. مذهب آن‌ها، بر خلاف اکثر ساکنان اسپانیا که کاتولیک بودند، آریوئی بود تا این که در سال ۵۸۹ م. رکاردوس اول به مذهب کاتولیک روی آورد. ویزیگوت‌ها به کشور خودشان هیسپانیا می‌گفتند.

 

 

 

در سال ۷۱۱ م. اسپانیا مورد حمله مسلمانان عرب و بربر، ‌به رهبری طارق بن زیاد قرار گرفت و بعد از چند سال، تقریباً تمامی هیسپاینا با اسم اندلس به صورت یکی از ولایات تحت سلطه‌ی بنی امیه دمشق در آمد. بعد از سقوط حکومت امویان، در سال ۷۵۶ م. یکی از آنها به اسم «عبدالرحمان داخل» موفق به تاسیس یک امارت مستقلِ از خلفای نوپای عباسی در قلمرو اندلس شد. تثبیت قدرت سیاسی این امارت و رقابت بین‌المللی با عباسیان بغداد و فاطمیان مصر باعث شد در سال ۹۲۹ م. عبدالرحمان سوم لقب خلیفه را اتخاذ کند.

 

akse keshvare espania 7 عکس های زیبا از کشور اسپانیا

 دوره‌ی خلافت اموی، که اوج قدرت سیاسیی مسلمانان در شبه‌جزیره‌ی ایبری به شمار می‌رود بعد از یک قرن تسلط با "فتنه اندلس" ختم یافت. اختلافات داخلی گوناگون به جنگ‌های داخلی و تشکیل امارت‌های جداگانه ملوک‌الطوایفی انجامید که سلطان برخی از آنها مسلمان بود و برخی دیگر در نیمه شمالی شبه‌جزیره تابع مسیحیت بودند. تضعیف تدریجی امارات اسلامی باعث شد امارات مسیحی قلمرو خود را بسط بدهند و به مرور نیز متحد شوند. در قرن سیزدهم م.، شبه‌جزیره به پنج تا مملکت تقسیم شده بود:‌ آراگون، ناوار، کاستیا (Castilla) و پرتغال و گرانادا که از این پنج تا تنها گرانادا تحت سلطه خداندان مسلمان بنص نصر بوده است.

تاریخ معاصر:

حکومت اسپانیا تا۱۹۳۱ م. مشروطه بود و در آن سال به جمهوری تبدیل شد. در ژوئیه ۱۹۳۶ ارتش اسپانیا کوشید دولت جمهوری اسپانیا را ساقط کند. نتیجه این عمل جنگ داخلی بود که در آن ۳۰۰٬۰۰۰ نفر مردند. آلمان نازی و ایتالیای فاشیست به حمایت از ژنرال فرانکو و نیروهای ملّی گرایش پرداختند. اتّحاد جماهیر شوروی و بریگاد بین‌المللی در جبهه جمهوری خواهان می‌جنگیدند. در ۱۹۳۹ فرانکو در جنگ داخلی پیروز شد.

akse keshvare espania 8 عکس های زیبا از کشور اسپانیا

 

 

اسپانیا طی نیمه اول قرن نوزدهم شاهد یک سری مباره میان عناصر لیبرال و سلطنت طلب و آمادگی جمهوریخواهان تندرو از چپ و افسران ارتش از راست برای مداخله بود. در جنگهای کارلیست (1833 تا 1839، 1849 و 1872 تا 1876) طرفداران ملکه ایزابلا دوم (1830 تا 1904) – دختر فردیناند هفتم – به مقابله با ادعاهای عمومی وی دون کارلوس و بازماندگانش پرداختند. ایزابلا در انقلاب 1868 سرنگون شد، به دنبال این انقلاب دوره کوتاه مدتی از پادشاهی لیبرال تحت سلطنت یک پرنس ایتالیایی (1870 تا 1873) و تجربه‌ای کوتاه از نظام جمهوری در 1873 و 1874 روی داد. در دهه‌های پایانی قرن نوزدهم ، با خشونت آنارشیستی، بحران آشوبهای کاگری، فشار برای استقلال محلی، و ضدیت روزافزون با روحانیان وضعیت سیاسی به طور فزاینده‌ای بی ثبات گردید. در نتیجه جنگ اسپانیا و امریکا در 1898 آخرین مستعمرات با اهمیت – کوبا، فیلیپین، گوام و پوئروتوریکو – از دست رفت. پایان امپراتوری اسپانیا جراحت سختی به غرور اسپانیاییها وارد کرد و منجر به تردید در این مورد گردید که آیا سلطنت مشروطه آلفونسو سیزدهم (1886 تا 1941) توانایی ارائه رهبری پویایی را که گمان می‌رفت اسپانیا به آن نیازمند است دارد.

 

 

akse keshvare espania 6 عکس های زیبا از کشور اسپانیا

 

 

 اسپانیا در جنگ جهانی اول ، گه در طی آن تنش‌های اجتماعی افزایش یافت،‌بی طرف ماند. سرخوردگی روز افزون نسبت به حکومت پارلمانی و احزاب سیاسی منجر به کودتایی نظامی در 1923 به رهبری ژنرال میگوئل پریمو دو ریورا (1870 تا 1930) از این حمایت دست کشید. با این حال، نیروهای بسیاری در برابر پادشاهی صف کشیدند و خطر بروز جنگ داخلی آلفونسو را وادار به استعفا (1931) کرد. صلح جمهوری جانشین کوتاه مدتی بود . هیج کی از افراطیون سیاسی – چپ و راست – آماده تحمیل بی کفایتی مشهود و فقدان اقتدار جمهوری دوم اسپانیا نبودند. در 1936 ژنرالهای ملی گرای ارتش بر ضد دولت جمهوریخواه تازه انتخاب شده قیام کردند. ملی گرایان به رهبری ژنرال فرانسیسکو فرانکو (1892 تا 1975) و با حمایت آلمان و ایتالیا، در جنگ سخت داخلی اسپانیا با جمهوریخواهان جنگیدند. در 1939 فرانکو پیروز شد و حاکم – کوئدیلیو – دولت نئوفاشیست اسپانیا گردید. آزادیهای سیاسی محدود شد و از 1942 تا 1967 کورتز (پارلمان) مستقمیا انتخاب نگردید. اسپانیا در جنگ جهانی دوم بی طرف ماند، هر چند مدیون آلمان بود. پس از 1945 فرانکو بر ضدیت اسپانیا با کمونیسم تأکید کرد – سیاستی که موجب کسب مقداری پذیرش بین المللی برای رژیم او ازطرف غرب طی جنگ سرد شد. در 1969، فرانکو نوه آلفونسو سیزدهم یعنی خوان کارلوس (متولد 1938) را جانشین خود اعلام کرد. نظام سلطنتی به دنبال مرگ فرانکو (1975) دوباره برقرار شد و پادشا انتقال به دموکراسی را از طریق وضع قانون اساسی جدیدی در 1978 سهولت بخشید. در 1981 خوان کارلوس نقش مهمی در خنثی سازی اقدام ارتش برای کودتا ایفا کرد. در 198 اسپانیا به پیمان آتلانتیک شمالی پیوست و دولت سوسیالیستی را انتخاب کرد. از 1986 این کشور از اعضای جامعه اروپا بوده است. اسپانیا علی رغم اعطاء مقداری خودمختاری ناحیه‌ای از 1978 به بعد، همچنان گرفتار مبارزات برای استقلال محلی – برای مثال کاتالونیا – و خشونت جنبش جدایی طلب باسک (ETA) است. در قرون جدید (۱۶ و ۱۷ م.)  اسپانیا قوی‌ترین کشور استعمارگر جهان بوده‌است.

اسپانیا دارای تاریخی بسیار کهن و قدیمی است که اعصار پیش از تاریخ را نیز در برمی‌گیرد. اسپانیای تحت تصرف امپراطوری روم نیز از مهمترین مناطق امپراطوری محسوب می‌شد.

در قرون وسطی اسپانیا تحت تسلط ژرمن‌ها در آمد و چند قرن بعد به طور کامل توسط مسلمانان فتح شد. در سال 1492 دوره حاکمیت مسلمانان در اسپانیا خاتمه یافت و در همین سال کریستف کلمب با استعانت نیروی دریایی اسپانیا قاره آمریکا را کشف کرد.

کشف قاره آمریکا مقدمه‌ای شد برای تشکیل امپراطوری اسپانیا و بسط سلطه استعماری  در این قاره اسپانیا در سده‌های شانزدهم و هفدهم قدرتمندترین کشور اروپا محسوب می‌شد، اما وقوع جنگ‌های مکرر این کشور را تضعیف کرد.

akse keshvare espania 3 عکس های زیبا از کشور اسپانیا

 

در سال‌های آغازین قرن نوزدهم نیز کشور‌های آمریکای جنوبی موفق شدند طی مبارزات خود از سلطه اسپانیا خارج شوند. در سال‌های میانی قرن بیستم و پس از شکست جمهوریخواهان در جنگ‌های داخلی اسپانیا، ژنرال فرانکو حکومت را در این کشور در دست گرفت و قریب به سه دهه این کشور را مستبدانه اداره کرد.

در سال 1986 – 11 سال پس از مرگ فرانکو – اسپانیا به اتحادیه اروپا پیوست و دوران جدیدی از تاریخ این کشور آغاز شد.

 

 

 

موقعیت جغرافیایی اسپانیا:

کشوری‌ واقع در شبه‌جزیره ایبری در جنوب غربی اروپا و از اعضای اتحادیه اروپا است.  این کشور در شمال با فرانسه و آندورا، در غرب با پرتغال، در جنوب با جبل‌الطارق و مراکش و هم‌چنین دارای مرزهای دریایی در شرق با دریای مدیترانه، و در غرب و شمال با اقیانوس اطلس است.

سرزمین اسپانیا با ۵۰۴٬۰۳۰ کیلومتر مربع مساحت، پنجاه و یکمین کشور پهناور جهان و دومین کشور بزرگ اروپای غربی بعد از فرانسه است که شامل قسمت اعظم شبه‌جزیره ایبری، جزایر بالئارس، جزایر قناری، شهرهای سبته (Ceuta) و ملیله در شمال قارهٔ آفریقا و برخی جزایر دیگر واقع در مقابل سواحل این قاره و خود شبه‌جزیره‌است.

حکومت:

امروزه حکومت اسپانیا مشروطه سلطنتی و پادشاه آن خوان کارلوس است.

نظام سیاسی اسپانیا مشروطه سلطنتی از نوع دموکراتیک و پارلمانی است.

این کشور دارای دو پارلمان است که یکی از آن‌ها مجلس قانونگذاری موسوم به مجلس نمایندگان با 350 عضو است که نمایندگان آن برای یک دوره چهار ساله با رای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند.

مجلس دیگر سنا نام دارد و 259 نماینده در آن عضویت دارند. از این میان 208 نماینده با آرای مستقیم مردم انتخاب می‌شوند و 51 نفر دیگر نیز توسط قانونگذاران منطقه‌ای انتخاب می‌شوند.هر دوره فعالیت این مجلس نیز چهار سال به طول می‌انجامد.

شاخه اجرایی نیز از شورای وزیران تشکیل شده است که توسط رییس دولت (نامی که معادل آن نخست وزیر است) اداره می‌شود. رییس دولت پس از برگزاری انتخابات عمومی توسط مجلس ملی انتخاب شده و به پادشاه معرفی می‌شود.

اسپانیا از نظر تقسیم بندی سیاسی نیز ار ایالت‌های خودمختار تشکیل شده و پس از سوئیس، آلمان و بلژیک دارای یکی غیر متمرکز ترین سیستم‌های اداری درر اروپا است.

تمامی ایالت‌های در زمینه بهداشتی و نظام آموزشی به صورت خودمختار عمل می‌کنند. ایالات باسک و ناوارا نیز از نظر مالی خودمختار هستند. در برخی از مناطق ایالت کاتالونیا و ایالت باسک، پلیس دولتی جای خود را به پلیس ایالتی خودمختار داده است.

 

 

تقسیمات کشوری:

اسپانیا ۱۷ بخش خودمختار دارد. از سوی دیگر کشور اسپانیا به ۵۰ استان نیز تقسیم شده است که به این ترتیب هر کدام از بخش‌های خودمختار خود به یک یا چند استان تقسیم گردیده‌اند. برای نمونه ناحیه اکسترمادورا از دو استان کاسرس و باداخوس تشکیل شده است. علاوه بر این هر استان به تعدادی شهرستان و هر شهرستان به تعدادی دهستان تقسیم شده است، اسپانیا ۸۱۰۸ دهستان دارد.

 

تقسیم بندی استان ها<br /><a href="/image/tid/80/336" id="node_link_text"  >مشاهده جزییات تصویر</a>

 

  • شهرهای مهم:
  •  بارسلونا ، والنسیا ، سویلیا ، ساراگوزا ، مالاگا ، بیلیبائو ، لاس پالماس دو گان کاناریا ، والادولید ، مورسیا ، کوردوبا ، پالامادو مالیورکا ، گرانادا ، ویگو ، آلیکانته ، هایپیتلت (بخشی از بارسلونای بزرگ) ، خیخون ، لاکرونیا کادیز ، ویتوریا ، بادالونا (بخشی از بارسلونای بزرگ) ، اوویدو ، سانتاندر ، موستولس (بخشی از مادرید بزرگ) ، سانتاکروز دو تنریف ، پامپلونا ، سالامانکا ، سابادل (بخشی از بارسلوانی بزرگ) ، هرس دالا فرانترا ، الچه ، دونوستیا سان سباستیان ، لگانس (بخشی از مادرید بزرگ) ، کارتاخنا ، بوروگوس

شهرهای سوتا و ملیا در شمال مراکش که به عنوان دو منطقه خودمختار اداره می‌شوند نیز بخشی از خاک سرزمینی اسپانیا محسوب می‌شوند.

اقتصاد:

اسپانیا در سال 1986 به جرگه کشور‌های اتحادیه اروپا پیوسته است. اسپانیا کشوری توسعه یافته است و نهمین قدرت اقتصادی دنیا و پنجمین قدرت اقتصادی اروپا محسوب می‌شود.

بیش از 15% نیروی کار به کشاورزی اشتغال دارد. کشتهای اصلی شامل جو، گندم، چغندر قند، سیب زمینی، مرکبات و انگور (برای شراب) است. مراتع برای دام حدود 20% زمین را در بر دارد. صنایع تولیدی از دهه 1960 توسعه سریعی یافت، هم اکنون صنایع بزرگ وسایل نقلیه موتوری، فلزی ، کشتی سازی، شیمیایی و مهندسی و همچنین تمایل فزاینده‌ای در زمینه ارتباط از راه دور و الکترونیک وجود دارد. سرمایه گذاران خارجی برای ایجاد صنعت نو تشویق شده‌اند، ولی میزان بیکاری همچنان بالاست.

بر اساس آمار سال 2006 درآمد ناخالص داخلی اسپانیا در این سال 084/1 تریلیون دلار بوده است. آمار ارائه شده در اکتبر 2006 نیز نشانگر آن است که نرخ بیکاری در این کشور به 6/7درصد رسیده در حالیکه نرخ بیکاری در سال‌های آغازین دهه 1990 در این کشور از مرز 20 درصد نیز گذشته است. تورم و اقتصاد زیر زمینی در اسپانیا از نقاط عمده ضعف اقتصاد این کشور محسوب می‌شوند.

 

بانکداری و تجارت مهم است و صنعت توریسم از منابع عمده درآمد ارز خارجی است. حدود 000/000/50 مسافر خارجی در سال از اسپانیا دیدن می‌کنند و بیشتر در استراحتگاههای ساحل مدیترانه، جزایر بالئار و قناری مستقر می‌شوند. پس از کشورهای گروه هفت، اسپانیا بیشترین تولید ناخالص ملی را در جهان دارد.

اسپانیا بزرگ‌ترین تولید کنندهٔ روغن زیتون جهان است.

جمعیت:

هر دهستان اسپانیا به طور میانگین ۵٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد، امّا دامنه تغییرات زیاد است. پرجمعیّت‌ترین دهستان اسپانیا شهر مادرید با ۳٬۱۲۸٬۶۰۰ (۲۰۰۶) نفر جمعیّت است. در حالی‌که چندین دهستان نیز وجود دارند که جمعیتشان کمتر از ۱۰ نفر است. جدول زیر ده تا از پرجمعیّت‌ترین دهستان‌های اسپانیا را نشان می‌دهد.

زبان رسمی این کشور اسپانیایی است که امروزه  در حدود500 میلیون نفر در سراسر جهان به این زبان صحبت می کنند.

 

 تقسیم بندی مناطق<br /><a href="/image/tid/80/330" id="node_link_text"  >مشاهده جزییات تصویر</a>




 
آشنایی با شهر نیویورک
ساعت ۳:٢٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۸ خرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: نیویورک ،منهتن ،مجسمه آزادی ،داکوتا


نیویورک در یک نگاه"

 پرجمعیت‌ترین شهر ایالت نیویورک و ایالات متحده آمریکاست که از ۵ ناحیه شامل برانکس، بروکلین، منهتن، کوینز و استاتن آیلند تشکیل شده‌است. این شهر یکی از قطب‌های فرهنگی، سیاسی و اقتصادی جهان است.

 عده‌ای به دلیل اهمیت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی منحصر به فرد نیویورک، این شهر را پایتخت جهان نامیده‌اند.

ابرشهر نیویورک با مساحت ۸۷۰۰ کیلومتر مربع (تقریبا 17 برابر وسعت کشور بحرین)، وسیعترین شهر جهان است. در میان شهرهای بزرگ جهان، تولید ناخالص داخلی نیویورک در زمره بیشترین‌ها قرار دارد که از نظر ارزش اسمی، می‌توان به تنهایی آنرا با کشور بزرگی مثل روسیه مقایسه کرد.

 

شهر نیویورک با داشتن بیش از ۵۳ آسمانخراش با ارتفاع بیش از ۲۰۰ متر، بیشترین تعداد آسمانخراش را در میان شهرهای دنیا داراست. برج آزادی، اولین بنایی خواهد بود که در مکان مرکز تجارت جهانی نیویورک ساخته خواهد شد. گفته می‌شود تا سال 2012 ساخت این بنا به اتمام خواهد رسید.

مطابق آمار سال ۲۰۰۷ نیویورک با احتساب حومه جمیعیتی قریب به 22 میلیون نفر دارد. قطار شهری نیویورک که در سال ۱۹۰۴ افتتاح شد، طولانی‌ترین خط متروی جهان است. بازار بورس نیویورک، بزرگترین بازار بورس جهان در معاملات دلاری است که در خیابان وال استریت قرار دارد.

مرکز اصلی سازمان ملل متحد در کلان‌شهر نیویورک و همچنین مجسمه آزادی، مهم‌ترین نماد ایالات متحده آمریکا در نیویورک واقع شده‌است.

 

 

پیشینه تاریخی شهر نیو یورک"


آغاز جنگ جهانی دوم مقدمات رشد همه جانبه نیویورک را فراهم کرد، در پی ممنوعیت آفرینش‌های هنری در کشورهای دیکتاتوری اروپایی هنرمندان به سمت غرب گریختند، این مهاجرت اجباری موقعیت مناسبی را برای انتقال مرکز هنری از پاریس به شهر نیویورک فراهم کرد، موقعیتی که تسلط قاطع ایالات متحده را تا اواخر دهه ۱۹۷۰ بر جریانات عمده هنری حفظ کرد ، جنگ دوم بین‌الملل و خرابی‌های گسترده در سراسر اروپا منجر به جذب سرمایه‌های جدید و سرگردان و نیروی کار فراوان به این شهر شد عاملی که به توسعه اقتصادی و رونق صنایع و کارخانجات نیویورک انجامید، در سال ۱۹۵۲ و با احداث مقر دائمی سازمان ملل متحد در نیویورک این شهر عملاً به مهم‌ترین شهر در عرصه دیپلماسی بین‌المللی تبدیل شد.

در سال‌های بعد نیز این شهر شاهد اتفاقاتی تاریخ ساز بود، نیویورک و برج‌های تجارت جهانی مهم‌ترین اهداف حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱ بودند، واقعه‌ای که در سال‌های بعد نیز تاثیرات خود را بر مناسبات جهانی نشان داد.

 

 

جاذبه های فرهنگ"

 

شهر نیویورک جاذبه‌های فرهنگی در سطح جهانی بسیاری دارد. مجسمه آزادی هدیه‌ای است که از طرف کشور فرانسه به این شهر داده شد هر ساله پذیرای بسیاری جهانگرد است.

سالن اپرای متروپولیتن نیویورک یکی از دوازده موسسه بزرگ فرهنگی مرکز هنرهای نمایشی لینکلن در نیویورک می‌باشد. اما بسیاری از گردشگران روز را در تایمز اسکویر و نمایش‌های خیابان برادوی سپری می‌کنند و شب را به تماشای مسابقات تیم هاکینیویورک رنجرز و تیم بسکتبالنیویورک نیکز درون مدیسون اسکویر گاردن و یا نیویورک یانکیز درون استادیوم یانکی سپری می‌کنند.

«کلوپ‌های شبانه» و استادیوم‌های ورزشی شهر نیویورک به وفور شاهد برگزاری کنسرت‌های فراوانی از گروه‌های مشهور موسیقی آمریکایی و جهانی است. به دلیل وفور آسمانخراش و افق معروف شهر، بسیاری از فیلم‌های هالیوودی در این شهر فیلمبرداری می‌شود. پیتزای نیویورکی از غذاهای محبوب نیویورکی‌ها است. اما با اینهمه شهر نیویورک از لحاظ تنوع شهری بی نظیر است.

 پارک مرکزی نیویورک محلی‌ست که شاید گرانترین زمین‌های شهر نیویورک در دور تا دور آن قرار دارند. پارک مرکزی نیویورک با مساحت 342 هکتار از بزرگترین پارک‌های درون شهری جهان است که سالانه حدود 25 میلیون نفر از آن دیدن می‌کنند. این پارک بزرگ محل برگزاری مسابقات و نمایشهای زیادی در طول سال نیز می‌باشد. در نزدیکی پارک ساختمان داکوتا دارای سابقه‌ای تاریخی برای فرهنگ کشور آمریکا قرار دارد.

کتابخانه عمومی شهر نیویورک از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های عمومی جهان است و موزه گوگنهایم، موزه تاریخ طبیعی آمریکا، و موزه متروپولیتن نیویورک که در مجاورت پارک قرار دارد محتویاتی دارند که در جهان نظایرشان را نمی‌توان یافت. همچنین از موزه هنر مدرن که در بخش منهتن قرار دارد، به عنوان تاثیرگذارترین، موزه مرتبط با هنرهای مدرن در جهان یاد می‌شود.

ورزش "

 ستادیوم یانکی، ورزشگاه خانگی تیم بیسیال نیویورک یانکیز است.

شهر نیویورک دارای تیم‌های ورزشی‌ای است که در هر چهار لیگ اصلی آمریکای شمالی حضور دارند. مرکز تمامی این تیم‌ها شهر نیویورک است.

نیویورک یکی از مناطق معدودی در ایالات متحده آمریکا است که همچنان بازی بیسبال، بازی اول شهروندانش محسوب می‌شود و پس از بیسبال، بازی‌های فوتبال آمریکایی، بسکتبال و هاکی طرفداران بی‌شماری دارند.

 تاکنون تیم‌های بیسبال نیویورک توانسته‌اند با ثبت رکوردی بی‌همتا چهارده بار مسابقات قهرمانی جهان (ورلد سریز) را برگزار کنند. نیویورک یکی از چهار کلان‌شهر ایالات متحده آمریکا است که در لیگ سراسری بیسبال آمریکا، دارای دو نماینده‌است.

دو تیم بیسبال شهر نیویورک که در لیگ سراسری بیسبال آمربکا شرکت دارند، عبارتند از نیویورک یانکیز و نیویوک متز که در هر فصل لیگ، شش بار در مقابل یکدیگر بازی می‌کنند.

نیویورک بوسیله تیم‌های نیویورک جاینتز و نیویورک جتز در لیگ حرفه‌ای فوتبال آمریکایی نمایندگی می‌شود. ورزشگاه خانگی هر دو تیم، استادیوم جاینتز نام دارد که در نزدیکی نیوجرسی واقع شده‌است.

 

تیم بیسبال نیویورک یانکیز تاکنون ۲۶بار قهرمان لیگ برتر بیسبال شده است که آن را به پرآوازه‌ترین تیم در تاریخ بیسبال مبدل می‌کند. تیم بیسبال نیویورک متز نیز تاکنون ۲بار قهرمان لیگ برتر بیسبال شده‌است.

دو تیم بیسبال از شهر نیویورک به نام‌های استاتن آیلند یانکیز و بروکلین سایکلونز در لیگ دسته یک بیسبال (minor league) حضور دارند.

 

 نیویورک همچنین زمانی خانه تیم‌های سان‌فرانسیسکو جاینتز که سابقا نیویورک جاینتز نامیده می‌شد و همچنین تیم لس‌آنجلس داجرز که سابقا بروکلین داجرز نامیده می‌شدند، هست. هر دو تیم در سال ۱۹۵۸ میلادی به ایالت کالیفرنیا منتقل شدند.

 

مسابقات دو ماراتون نیویورک سیتی، بزرگترین مسابقه دو ماراتون در جهان است.

تیم هاکی روی یخنیویورک رنجرز، نماینده شهر نیویورک در لیگ ملی هاکی است.

در فوتبال، نیویورک بوسیله تیم رد بول نیویورک در لیگ حرفه‌ای فوتبال نمایندگی می‌شود. تیم فوتبال رد بول، بازی‌های خانگی خود را در استادیوم جاینتز برگذار می‌کند.

در بسکتبال، تیم نیویورک نیکز، نماینده شهر نیویورک در اتحادیه ملی بسکتبال است و در اتحادیه ملی بسکتبال زنان، تیم نیویورک لیبرتی است.

راکر پارک در محله هارلم، زمین بسکتبالی است که بسیاری از بسکتبالیست‌های حرفه‌ای ان‌بی‌ای درآن در طول لیگ تابستانی بازی می‌کنند.

 

 

مسابقات تنیس آزاد آمریکا (US Open) آخرین و چهارمین گرنداسلم مهم جهان است که هر ساله در منطقه کوینز نیویورک برگزار می‌شود.

نیویورک به عنوان شهری جهانی، میزبان مسابقات مهم و پُرآوازه‌ای است. از آنجمله می‌توان به مسابقات تنیس آزاد آمریکا (US Open) اشاره کرد که یکی از چهار مسابقه اصلی قهرمانی تنیس (گرند اسلم) است، در منطقه کوینز برگزار می‌شود.

 مسابقات دو ماراتون نیویورک سیتی، بزرگترین مسابقه دو ماراتون در جهان است.[۹]مسابقات میلروز که مسابقات دو سرعت است، هر ساله در داخل مدیسون اسکویر گاردن اجرا می‌شود و بارها رکورد قهرمانی جهان در این مسابقات شکسته شده‌است.

 مسابقات بوکس نیز دارای طرفداران بسیاری زیادی است که هر ساله در مدیسون اسکویر گاردن انجام می‌شود.

بسیاری از ورزش‌ها توسط مهاجرین به نیویورک آورده شدند و رفته رفته و در طول زمان به قسمتی از فرهنگ جامعه نیویورک تبدیل شدند. به عنوان نمونه می‌توان به بازی استیک‌بال اشاره کرد که کپی خیابانی بازی بیسبال است. این بازی در دهه ۱۹۳۰ در مناطق کارگرنشین نیویورک و در میان جوامع ایتالیایی، ایرلندی و آلمانی مهاجر رواج یافت و تاامروز طرفداران بسیاری دارد.

در سال‌های اخیر، بازی کریکت نیز در بسیاری از پارک‌های نیویورک توسط جامعه مهاجرین از جنوب آسیا بازی می‌شود. از القاب نیویورک می‌توان به «بزرگترین زمین بازی جهان» اشاره کرد که اشاره‌ای است به رواج فوق العاده ورزش‌های خیابانی که توسط همه سنین در این شهر انجام می‌شود.

اقتصاد "

قلب تجاری ایالات متحده آمریکا در شهر نیویورک واقع است. مرکز تجارت جهانی در ناحیه منهتن قرار دارد. همچنین فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی، یکی از سه فرودگاه بین‌المللی شهر نیویورک می‌باشد. در حالیکه روزنامه اقتصادی وال استریت ژورنال در این شهر چاپ می‌شود، نبض تجارت سهام کشور در خیابان وال استریت و در بازار بورس نیویورک و بورس الکترونیکی نزدک طپش می‌کند.

مراکز علمی و فرهنگی"

دانشگاه کلمبیا یکی از برجسته‌ترین دانشگاه‌های جهان است .

 مناطق 5 کانه شهر نیو یورک"

1: منهتن    2: بروکلین   3: کوینز   4: برانکس  5: استاتن آیلند

 

منهتن"

 

 

 

 

مَنهَتَن (به انگلیسی: Manhattan) از بخش‌های پنج‌گانه شهر نیویورک است که به صورت شبه جزیره‌ای در شهر نیویورک قرار دارد و مهم‌ترین مراکز تجاری و اقتصادی ایالات متحده آمریکا را در خود جای داده‌است. از لحاظ چگالی، جمعیت منهتن چگال‌ترین نقطه آمریکا با چگالی ۲۵٬۸۴۶ نفر در هر کیلومتر مربع می‌باشد. سازمان ملل متحد و بازار بورس نیویورک در این قسمت قرار دارند.

مجسمه آزادی که شاید مهم‌ترین نماد ایالات متحده آمریکا می‌باشد و در سال ۱۸۸۶ به منظور خوش آمد گویی به تازه‌واردان و مهاجران ساخته شد نیز در منطقه منهتن قرار دارد.

ساختمان‌های مرکز تجارت جهانی که در حملات یازدهم سپتامبر فرو ریختند، در قسمت جنوب غربی این منطقه قرار داشتند. هم اکنون در محل آن‌ها ساختمان‌های جدیدی به همراه یک بنای یادبود و «مرکز بین‌المللی آزادی» در حال احداث می‌باشد.

خیابانهای مهم منهتن"

میدان‌های مشهور منهتن

 

 

بخش منهتن در شهر نیویورک

ساختمان‌های منهتن

 

 

 

پارک مرکزی نیویورک "

(در زبان انگلیسی: Central Park) نام پارک بزرگ و معروفی است که در مرکز منهتن و در میان مراکز تجاری شهر نیویورک قرار دارد.

وسعت این پارک حدود ۳۴۲ هکتار است که به شکل مستطیل در قلب منطقه منهتان (منطقه تجاری نیویورک) واقع شده است. همچنین این پارک دارای دریاچه‌هایی به وسعت جمعاً ۶۰/۷ هکتار می‌باشد.

 

 

 

پارک مرکزی نیویورک، اولین پارک مُدرن در تاریخ ایالات متحدهٔ آمریکا محسوب می‌شود که در سال ۱۸۵۷ میلادی افتتاح شد.

سالیانه ۲۵ میلیون نفر از این پارک بازدید می‌کنند

 

مرکز تجارت جهانی"

(به انگلیسی: World TradeCenter) که گاهی برج‌های دوقلو نامیده می‌شوند، مجموعهٔ ۷

ساختمان در منطقه منهتن در نیویورک در ایالات متحده آمریکا بود که توسط معمار ژاپنی-

آمریکایی مینورو یامازاکی طراحی شده بود.

در حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ساختمان شماره ۱، ساختمان شماره ۲ و ساختمان شماره

۷ فرو ریخت.

 

در ژوئیه سال ۲۰۰۱ این مرکز در ازای ۲٫۳۵ میلیارد دلار ( که در آن زمان معادل ۷ میلیارد

مارک یا ۳٫۶ میلیارد یورو بود.) به مدت ۹۹ سال به دو شرکت واگذار شده بود.

 این بزرگ‌ترین معاملهٔ اموال غیر منقول در تمام طول تاریخ بوده است.

 

 

 

 

کار ساختمان مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۶۶ آغاز شد. توسط راکفلر ها ساخته شد .در سال ۱۹۷۷ ساختمان هر دو برج آن به پایان رسید و این دو برج تا پیش از ساخت برج ویلیس در شیکاگو بلندترین ساختمان‌های جهان بودند.

این مرکز علاوه بر دفاتر متعدد، شامل یک هتل، مرکز اطلاعات، پارکینگ‌های چند طبقه با دو هزار جایگاه پارک و یک میدان بزرگ نیز بود. در قسمت زیرین این بنا ورودی تونل خط آهن به شهر نیوجرسی و همچنین ایستگاه‌های سه خط مترو قرار دارد. در مجموع ۴۳۰ شرکت این بنا را اجاره کرده و در آن مستقر بودند.

 در داخل ساختمان همچنین مراکز اداری ضروری و حساس شهر نیویورک مانند ادارات بندرگاه دو شهر مجاور نیویورک و نیوجرسی نیز قرار داشت که علاوه بر این خیابان‌های روگذر پل، تونل‌های منتهی به منطقهٔ منهتن و همچنین فرودگاه‌های اطراف را نیز کنترل می‌کنند.

در چهارم آوریل ۱۹۷۳ مجموعهٔ هر دو برج و ساختمان میانی آنها افتتاح شد. در آن زمان گفته می‌شد، که برجهای دوقلو طوری ساخته شده اند که حتی پس از برخورد یک بوئینگ ۷۰۷ نیز پابر جا می مانند. این نوع هواپیما که به موتور جت مجهز است، می‌تواند در هنگام پرواز به وزنی تقریباً بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ کیلوگرم برسد. در مورد یکی از دو هواپیمایی که به برج‌ها اصابت کرده و به احتمال زیاد یک بوئینگ ۷۶۷ بود، این رقم حداکثر به حدود ۱۸۶۸۸۰ کیلوگرم بالغ می‌شود. پیش تر در ۲۶ فوریه سال ۱۹۹۳ طی یک حملهٔ تروریستی به مرکز تجارت جهانی شش نفر کشته و بیش از ۱۰۰۰ نفر زخمی شده بودند. در این مورد یک کامیون کوچک حامل حدود ۵۰۰ کیلوگرم مواد منفجره، در گاراژ زیرزمینی ساختمان جای گرفته و محمولهٔ آن منفجر شده بود. این انفجار، گودالی به قطر ۳۰ متر ایجاد و ۳ طبقه را در زیر ساختمان تخریب کرد. خطوط مترو و راه آهنی که از زیر این برج عبور می‌کردند نیز آسیب دیدند. ساختمانی که در آن معمولاً حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر کار می‌کردند و در روزهای کار حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر دیگر نیز برای کارهای تجاری و خصوصی در آن حضور می‌یابند، سرانجام پس ازساعت‌ها تخلیه شد.

 مجسمه آزادی یا تندیس آزادی"

(به انگلیسی: Statue of Liberty) که نام رسمی آن «آزادی روشنگر جهان» است ، مجسمه بزرگی است که در سال ۱۸۸۶ (میلادی) توسط فرانسه به ایالات متحده آمریکا هدیه داده شده‌است.

 این مجسمه در جزیره آزادی در بندر نیویورک نصب شده و به صورت نمادی برای خوش‌آمد گویی به مسافرانی که  از راه دریا به نیویورک می‌آیند درآمده‌است. این مجسمه که با رویه‌ای از مس پوشش یافته، در سال ۱۸۸۶ به مناسبت یکصدمین سال استقلال آمریکا از بریتانیا و به عنوان نمادی از دوستی فرانسه و آمریکا به این کشور اهدا شده‌است.

طرح مجسمه را فردریک بارتولدی مجسمه‌ساز فرانسوی، و سازه درونی آن را گوستاو ایفل، مهندس فرانسوی برج ایفل، طراحی کرده‌اند. اوژن ویوله لودوک نوع مسی را که برای پوشش مجسمه بکار رفته انتخاب کرده‌است.

مجسمه به شکل شخصیت زنی است ایستاده در حال گام برداشتن، که دور سرش را هفت اشعه نورانی فراگرفته‌است. او با دست چپ خود یک لوح سنگی را نگه داشته و با دست راست خود مشعلی فروزان را بالای سر خود نگه داشته‌است. روی لوح سنگی با شماره‌های رومی نوشته شده JULY IV MDCCLXXVI که نشانگر ۴ ژوئیه۱۷۷۶ (میلادی) و تاریخ استقلال آمریکا است.

امروزه مجسمه آزادی یکی از نمادهای مشهور کشور آمریکا است. قبل از همگانی شدن سفرهای هوایی، مجسمه آزادی اولین نشانی از آمریکا بود که مسافران کشتی‌ها هنگام نزدیک شدن به سواحل آمریکا مشاهده می‌کردند.

از نظر شمایل ظاهری، طراحی این مجسمه به مجسمه باستانی غول رودس و مجسمه کارلو بوروموئه کشیش ایتالیایی شباهتهایی دارد. این مکان یک میراث جهانی یونسکو در آمریکا می‌باشد.

  • ارتفاع: ۴۶٫۵ متر (۱۵۱ پا)
  • با پایه: ۹۳ متر (۳۰۵ پا)
  • تعداد پله‌های داخلی تا سر مجسمه354متر

 مجموعه ساختمانی داکوتا"

 (در انگلیسی: The Dakota) یکی از قدیمی‌ترین و گرانترین ساختمان‌های مسکونی در محله منهتن شهر نیویورک است  که در مجاورت پارک مرکزی نیویورک قرار دارد.

شُهرت ساختمان داکوتا بیشتر بخاطر قدمت تاریخی آن و ساکنین معروف و مشهوری است که در آن زندگی کرده و یا می‌کنند.

 

ساختن ساختمان داکوتا از سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۴ به طول انجامید. آرشیتکت ساختمان داکوتا، هنری هاردنبرگ بود که از طراحان بنام آنزمان در آمریکا بود. ساختمان داکوتا به شکل حرف U (که نوع خاصی از طراحی قرن ۱۸ میلادی است) طراحی و ساخته شده است.

از جمله افراد مشهوری که در ساختمان داکوتا زندگی می‌کردند، می‌توان به خواننده انگلیسی گروه بیتلز، جان لنون اشاره کرد که در جلوی ساختمان فوق به ضرب گلوله به قتل رسید.

 

 

 

 

 

 


 
اتیوپی
ساعت ۳:۱٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٧ خرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: اتیوپی ،آدیس آبابا ،حبشه ،قبیله آکسوم ها

اتیوپی با نام رسمی جمهوری دموکراتیک فدرال اتیوپی، کشوری محصور در خشکی است در شاخ آفریقا قرار گرفته‌است. این کشور با ۸۲/۵ میلیون نفر جمعیت دومین کشور پرجمعیت و با ۱/۱۰۰ هزار کیلومتر مربع دهمین کشور بزرگ آفریقا است. پایتخت آن آدیس آبابا است. اتیوپی از شمال با اریتره، از غرب با سودان با سومالی، جیبوتی در شرق و کنیا در جنوب همسایه است.


جمهوری فدرال دموکراتیک اتیوپی قدیمی‌ترین کشور مستقل در قاره آفریقا است و به جز یک دوره پنج ساله، هیچ‌گاه مستعمره کشور دیگری نبوده است.

 

 

 

 

موقعیت جغرافیایی:

 

 

این کشور از غرب با سودان، از شمال با اریتره، از جنوب با کنیا، از شمال شرق با جیبوتی و از شرق با سومالی هم‌مرز است. تا سال ۱۹۹۳ اریتره بخشی از اتیوپی بود.

آب و هوای آن در شمال و شرق بسیار گرم و خشک و در ارتفاعات معتدل است.

 

تاریخچه :

اتیوپی که نام سابق آن ابی سینیا(ABBYSINiA)یا حبشــــــــــــــــــــه می باشد ،کشوری است با سابقه تمدن سه هزار ساله که به تمدن “آکسوم ها“ در جهان مشهوراست و براساس یک افسانه اتیوپیائی ، از روزی که ملکه سبا با حضرت سلیمان ازدواج کرد ، نتیجه این ازدواج فرزندی بنام “ منلیک “ بود که وی پادشاهی اتیوپی را بنیان نهاد وفرمانروایان این سرزمین ، همه از نوادگان حضرت سلیمان بودند

این کشور سابقه هزاران ساله دارد. یونانیان از همان زمان‌ها آن را اتیوپی می نامیدند و در نزد مسلمانان حبشه نام داشت.

در حدود سال ۱۹۳۶ ایتالیا اتیوپی را اشغال کرد تا اینکه در سال ۱۹۴۱ ایتالیا پس از شکست در جنگ جهانی دوم اتیوپی و سایر کشورهای آفریقای شرقی را تخلیه کرد.

در سده یکم پس از میلاد، پادشاهی آکسوم توانست منطقه را یک‌پارچه کند و این پادشاهی به عنوان نیای اتیوپی سده‌های میانه و اتیوپی امروزی شناخته می‌شود. مانی، رهبر دینی ایرانی، آکسوم را همراه با ایران، رم و چین به عنوان یکی از چهار قدرت بزرگ زمان خود برشمرده‌است.

 

در حدود س

ال ۱۹۳۶.م ایتالیا اتیوپی را اشغال کرد تا در سال ۱۹۴۱.م ایتالیا پس از شکست در جنگ جهانی دوم اتیوپی و سایر کشورهای آفریقای شرقی را تخلیه کرد.

 این کشور دومین کشور پرجمعیت آفریقا است. این کشور از نظر تاریخ و انسان‌شناسی بسیار مهم است. تحقیقات جدید نشان می‌دهد از محلی که اکنون آدیس‌آبابا، پایتخت اتیوپی قرار دارد، اجداد اولیه انسان‌ها به دیگر نقاط جهان مهاجرت کردند.

با وجود تاریخ طولانی این کشور آنچه مردم امروز اتیوپی را با آن می‌شناسند گرسنگی و خشکسالی است که برای مدت زیادی آن را درگیر کرد.

اتیوپی کشوری است که از نژادهای مختلف با فرهنگ های گوناگون، زبان ، عادات و مذاهب متفاوت و چند گانه تشکیل شده است .
“این کشور به دلیل وجود گروههای نژادی مختلف ،مثالی اساسی از یک ملت غیر متحد است. البته اتیوپی به عنوان یک امپراطوری یکپارچه در دوره استعمار ایتالیا وجود داشت “.


اتیوپی طی دوره امپراطوری ، از نهادهای دموکراتیک مانند مجلس نمایندگان منتخب مردم ، احزاب سیاسی فعال و آزاد ، انتخابات دوره ای منصفانه و حقیقی محروم بود. آنچه وجود داشت عبارت بود از : اعتقادات سنتی ، اعمال سیاسی توطئه آمیز ، تصمیمات دیکتاتوری ، منع شرکت در انتخابات و طرد و دفع مخالفین.


“در دوران حکومت امپراطورها در اتیوپی ،آزادی بیان ، قلم ، اجتماعات ، فعالیت های مطبوعاتی و هر نوع فعالیت های حزبی کاملا منع شده بود و این سیاستی بود که از طرف نظام حاکم اعمال می شد.”

 

 

 

در دهه ۸۰ میلادی، خشکسالی، فرسایش خاک و جنگ داخلی موجب بروز قحطی شدیدی در این کشور شد.

ساختار حکومتی:

 

استقرار رژیم سوسیالیستی در اتیوپی بطور دقیق، از سال 1974 میلادی بدنبال سقوط حکومت سلطنتی و روی کار آمدن ژنرالهای طرفدار شوروی سابق ، همزمان بود.پس از چند سال اول به قدرت رسیدن سوسیالیست ها در اتیوپی ، آنها به تصفیه های درون حزبی پرداختند، بالاخره سرهنگ“منگیستو هایله ماریام” ،با اعدام دو تن از هم قطارانش ، قدرت رادر اتیوپی به دست گرفت .دوران حکومت وی با مشخصات نظامی گری ، توتالیتاریانیسم ، هم پیمانی با شوروی ، بلوک شرق و کمکهای نظامی “ کوبا“ معروف شده است.


بالطبع ، نخستین سالهای زمامداری “ هایله ماریام” ، به تثبیت هرچه بیشتر قدرت و حکومت انجامید و با آغاز دهه هشتاد ، فرصت مناسبی برای اجرای “سیاستهای سوسیالیستی” فراهم شد.

“رژیم با دیکتاتوری و بدون توجه به بافت کشوری و جمعیتی ، شروع به پیاده کردن برنامه های سوسیالیستی زیر نمود:

1- روستائیزه کردن و ایجاد دهکده های مشترک سوسیالیستی برای کشاورزان.


2- تغییر بافت جامعه کشاورزی اتیوپی و ملی کردن تمامی منابع کشور.
3-محدود کردن کامل بخش خصوصی و انحصار ثروت در دست دولت.

4- ایجاد خفقان شدید با ایجاد مراکزی بنام کبله(KEBELE) – ایــن مراکز ، پایگاههای محلی است که در کلیه نقاط شهر و در محلات تشکیل شده و حرکتهای مردم را به وزارت اطلاعات و امنیت و حزب گزارش میکرده است . کبله ها از قدرت فراوانی برخوردار بودند ، تا جائیکه حق اعدام نیز داشتند.


5- انحلال کلیه احزاب مخالف و ایجاد “حزب کارگران اتیوپی ”.

6- راه اندازی “ ترور سرخ” و اعدام های فردی و دسته جمعی – که مردم هنوز از آن خاطرات با گذشت زمان ، وحشت دارند.به عنوان نمونه می توان به اعدام ژنرال های ارتش به دست خود منگیستو ، قساوت در از بین بردن مخالفین با پرتاب در اسید واعدام بدون محاکمه مخالفین ،اشاره کرد که طی سالهای 78-1977 هزاران نفر از مخالفان با عنوان “ ترور سرخ” کشته شدند.



7- ترویج ایده سوسیالیسم ، که هیچ جائی در بافت مذهبی جامعه اتیوپی که شدیدا” به علایق مذهبی اعم از اسلام و مسیحیت متکی است، نداشت.


8- سرکوب بیش از دوازده جنبش سیاسی در آدیس آبابا و از بین بردن آزادیهای فردی و اجتماعی.

در اتیوپی نخست وزیر، رئیس دولت است و قدرت اجرایی در دست کابینه است. در این کشور دو مجلس وجود دارد.

 

رئیس جمهور را مجلس نمایندگان مردم برای دوره‌ای شش ساله تعیین می‌کنند. رئیس جمهور قدرت اجرایی ندارد.

نخست وزیر را حزب برنده در انتخابات مجلس قانون‌گذاری تعیین می‌کند.

اقتصاد:

تولید ناخالص داخلی این کشور 07/55 میلیارد دلار است. 27/27 میلیون نفر نیروی کار آن را تسکیل می‌دهند که ۸۰ درصد آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند.

38/7درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند و نرخ تورم در آن 9/15 درصد است.

۳۸٫۷ درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند و نرخ تورم در آن ۱۵٫۹ درصد است.

 

مهمترین محصول صادراتی این کشور قهوه است و دیگر محصولات آن شامل میوه سبزیجات،دانه‌های روغنی،چرم و پوست وحیوانات زنده است که به‌کشورهای آلمان(8/12درصد)، چین (6/10 درصد)، ژاپن (5/7درصد)، آمریکا (8/6 درصد)، عربستان سعودی (9/5درصد)، جیبوتی (8/5 درصد) و ایتالیا (۵ درصد) صادر می‌شود.

واردات :

کالاهای وارداتی به این کشور عبارتند از:

  • مواد غذایی
  • حیوانات زنده
  • نفت و محصولات آن
  • مواد شیمیایی، ماشین‌آلات
  • وسایل نقلیه موتوری
  • غله
  • منسوجات

این اقلام از کشورهای، عربستان سعودی (۱۸ درصد)، چین (۱۱٫۳ درصد)، هند (۸٫۱ درصد)، ایتالیا (۵٫۱ دصد)، آلمان (۴٫۱ درصد) وارد می‌شود.

فرهنگ:

این کشور سابقه هزاران ساله دارد. یونانیان از همان زمان باستان آن را اتیوپی می‌نامیدند و در نزد مسلمانان حبشه نام داشت. نام اتیوپی از واژه یونانی به معنای «چهره‌سوخته» گرفته شده‌است.

 

مردم :

مردم اتیوپی عمدتا از نژاد سامی هستند و به زبان‌های متعددی مانند زبان‌های امهاری, سودو, اینور, چها, تیگره, سیلته و هراری تکلم میکنند.عربی نیز در این کشور رایج است.بیش از شصت درصد از مردم اتیوپی مسیحی می‌باشند

اتیوپی چهل و هشت زبان بومی دارد و رایج‌ترین زبان خارجی در میان تحصیل‌کردگان این کشور زبان انگلیسی است. انگلیسی در دبیرستان‌ها تدریس می‌شود و امهاری پیش از این زبان اصلی تدریس در دبستان‌ها بود اما از سال‌ها پیش زبان‌های محلی هم‌چون اورومیفا و تیگرینیا این نقش را برعهده گرفته‌اند. اتیوپی، خط ویژه خود را دارد که گعز نامیده می‌شود.

 

 

 مدرسه ای در شهر آدیس آبابا

ساختار جمعیتی:

جمعیت این کشور ۷۶ میلیون و ۵۱۱ هزار و ۸۸۷ نفر است که میانگین سنی آنها ۱۸ سال است. امید به زندگی برای زنان 44/50و برای مردان 06/48سال است.

بر اساس آمارهای سال ۲۰۰۳ میلادی 4/4درصد از مردم اتیوپی به بیماری ایدز مبتلا هستند.

60/8 درصد از مردم آن مسیحی و 8/32 درصد از آنها مسلمان هستند. زبان رسمی این کشور امهاری است.

ارتباطات در اتیوپی:

در این کشور ۷۲۵ هزار خط تلفن ثابت و ۸۶۶ هزار و ۷۰۰ خط تلفن همراه وجود دارد.

اتیوپی ۸۹ میزبان اینترنتی و ۱۶۴ هزار کاربر دارد.

اتیوپی در یک نگاه"

مساحت

۱،۱۲۷،۱۲۷ کیلومتر مربع

جمعیت

۷۶،۵۱۱،۸۸۷ نفر

پایتخت

آدیس‌آبابا

واحد پول

بیر

دامنه اینترنتی

et

پیش شماره

۲۵۱+


 
بررسی ساختار اقتصادی, سیاسی کشور آلمان
ساعت ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٩ خرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: آلمان ،فرانکفورت
 

1.  بادن-وورتمبرگ (Baden-Württemberg)

2.  بایرن (Bayern)

3.  برلین (Berlin)

4.  براندنبورگ (Brandenburg)

5.  برمن (Bremen)

6.  هامبورگ (Hamburg)

7.  هسن (Hessen)

8.  مکلنبورگ-فورپومرن (Mecklenburg-Vorpommern)

9.  نیدرزاکسن (Niedersachsen) (زاکسن سفلی)

10.                   نوردراین-وستفالن (Nordrhein-Westfalen)

11.                   راینلاند-فالتز (Rheinland- Pfalz)

12.                   زارلاند (Saarland)

13.                   زاکسن (Sachsen)

14.                   زاکسن-آنهالت (Sachsen-Anhalt)

15.                   اشلسویگ-هولشتاین (Schleswig-Holstein)

16.                   تورینگن (Thüringen)

سیاست خارجی :

آلمان در سیاست خارجی بازیگر تنها نیست. سیاست آن تقویت بلوکی است که "غرب" خوانده می‌شود. آلمان در این بلوک سیاست خود را پیش می‌برد. یک وجه اصلی سیاست خارجی آلمان فعالیت آن در صحنهٔ اروپا و جهان در چارچوب اتحادیهٔ اروپاست. آلمان نزدیکی ویژه‌ای با فرانسه دارد. همکاری و همراهی با ایالت متحدهٔ آمریکا رکن دیگری از سیاست خارجی آلمان فدرال است. آلمان با اسراییل روابط دوستانهٔ ویژه‌ای دارد و تقویت مناسبات با کشورهای عربی را نیز همواره جزو اولویتهای سیاسی خود قرار داده‌است. در سرتاسر جهان مبنای اعلام‌شدهٔ سیاست خارجی آلمان تحکیم صلح، گسترش روابط مودت‌آمیز و کمک به رشد اقتصادی خاصه در "جهان سوم" است. در سالهای اخیر حقوق بشر به یک مفهوم راهنمای عمدهٔ در سیاست خارجی آلمان بدل شده‌است.

اقتصاد :

آلمان بزرگترین اقتصاد اروپا را داراست و پس از آمریکا و ژاپن سومین قدرت صنعتی جهان است.از نظر درآمدسرانه رتبه پنجم می‌باشد.

رشداقتصادی آلمان در سال ۲۰۰۷ برابر ۲٫۴ بوده‌است.آلمان با صادرات ۱٫۳۳ میلیاردی جزو بزرگترین صادرکنندگان جهان است.

فرانکفورت یک مرکز مالی مهم و مقر بانک مرکزی اروپاست.

سهم هر یک از بخشهای خدمات صنعت و کشاورزی به ترتیب برابر ۷۰٪.۲۹٫۱٪.۰٫۹٪ است. بهبود اقتصادی این کشور پس از جنگ جهانی دوم «معجزه اقتصادی آلمان» خوانده شده‌است.

صنایع سنگین و مهندسی در منطقه روهر، شیمیایی در شهرهای کنار رود راین و وسایل نقلیه موتوری در مراکز بزرگ ایالتی مانند اشتوتگارت تمرکز دارد.

بیشتر تولیدات آلمان تولیدات مهندسی بویژه صنایع الکتریکی، مکانیکی، خودروسازی، مواد شیمیایی، منسوجات، هوافضا، غذایی و وسایل نقلیه‌است.

آلمان همچنین در ساخت و بکارگیری توربینهای بادی واستفاده از انرژی خورشیدی در جهان پیشرو می‌باشد.

 صنعت:

 از بین ۵۰۰ شرکت بزرگ دنیا«از لحاظ سرمایه»۳۷تای آنها در آلمان می‌باشد.ده شرکت برتر بترتیب:

دایملر " فولکس واگن "  آلیانتس«سودده ترین»  " زیمنس " دویچه بانک«دوم در سودده» " دویچه پست  " دویچه تله کام و  مترو  است.در این میان بیشترین تعداد کارمند برای دویچه پست و بوش است.از برندهای معروف آلمان می‌توان به مرسدس بنز.ب ام و.آدیداس.پورشه.فولکس واگن و نیوآ اشاره کرد.

از آغاز دهه ۱۹۸۰، رشد کلانی در صنایع تکنولوژی پیشرفته روی داده‌است. آلمان بجز ذغال سنگ معادن نسبتاً کوچک سنگ آهن، بوکسیت، سنگ مس، نیکل، قلع، نقره، پتاس و نمک، ذخایر طبیعی نسبتاً کمی دارد و شدیداً به واردات مواد اولیه متکی است.

عرضه نیروی کار با کمبود روبرو بوده‌است و تعداد زیادی «کارگر مهمان» (گاست اربایتر) بویژه از ترکیه و یوگسلاوی سابق به کار گرفته شده‌اند. از ۱۹۹۰ کمبود نیروی کار در غرب کشور با مهاجرت از شرق، جمهوری دموکراتیک آلمان سابق، نیز مواجه شده‌است.

 تعداد افراد شاغل در صنایع خدماتی نزدیک به دو برابر کارکنان صنعت تولیدی است. بانکداری و امور مالی از منابع مهم درآمد ارز خارجی است، و شهرفرانکفورت یکی از مراکز اصلی امور مالی و تجاری در جهان است.

 اتحاد دو آلمان در اکتبر ۱۹۹۰ چالش بزرگی را در پیش روی اقتصاد این کشور قرار داد. در گذشته جمهوری دموکراتیک آلمان دارای موفقترین اقتصاد در بین کشورهای عضو شورای همکاری متقابل کومکون بود، ولی بر حسب میزان و کیفیت تولید محصولات، و سطح زندگی مردم کمتر از آلمان غربی سابق توسعه یافته بود.

آلمان بزرگترین تولید کنندهٔ انرژی بادی در جهان است. در سال ۲۰۰۲ میلادی آلمان پنجمین مصرف‌کننده انرژی در جهان بود و دو سوم انرژی اولیه در این کشور وارد می‌شد. در همین سال آلمان بزرگترین مصرف‌کننده الکتریسیته در میان کشورهای اروپایی بود و دولتمردان آلمان تامین نیمی از انرژی‌های مصرفی کشور از انرژی‌های تجدیدپذیر را در دستور کار خود قرار دادند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 


موقعیت و ساختار جمعیتی:

 کشور آلمان که نام رسمی آن جمهوری فدرال آلمان میباشد در قاره اروپا واقع شده و از شمال با دریای شمال، دانمارک و دریای بالتیک، از شرق با لهستان و جمهوری چک، از جنوب با اتریش و سوییس و از غرب با فرانسه، بلژیک، لوکزامبورگ و هلند هم‌مرز است.

 مساحت کشور آلمان ۳۴۹٬۲۲۳ کیلومتر مربع است و با ۸۲ میلیون نفر پر جمعیت‌ترین کشور اروپا است.

 آلمان دارای نظام سیاسی جمهوری فدرال دموکراتیک پارلمانی بوده و دارای ۱۶ ایالت است. این ایالت‌ها می‌توانند در برخی مسائل مستقل عمل کنند. آلمان هنگام جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۱ به عنوان یک ملت-دولت متحد شد. آلمان هم اکنون یکی از صنعتی‌ترین کشورهای جهان است و به عنوان ثروتمندترین عضو اتحادیه اروپا موتور اقتصادی حوزهٔ پولی یورو محسوب می‌شود.

 

 

 

جمهوری فدرال آلمان یکی از اعضای سازمان ملل متحد، ناتو، کشورهای گروه هشت و گروه پنج بوده و از بنیانگذاران اتحادیه اروپا است.

آب و هوا :

آلمان در منطقهٔ بادهای معتدل و خنک غربی میان اقیانوس اطلس و آب و هوای قاره‌ای در شرق قرار گرفته‌است. دامنه تغییر دما در آن اندک است. ریزش باران در تمام فصول ادامه دارد. میانگین درجه حرارت در زمستان بین ۵/۱ درجه سانتی‌گراد در مناطق پست و منهای شش درجه در مناطق کوهستانی در نوسان است. میانگین دما در ماه ژوئیه بین ۱۸ درجه سانتی‌گراد در مناطق پست و ۲۰ درجه سانتی‌گراد در دره‌های محفوظ جنوب است. دشت‌های پست اطراف راین با آب و هوایی ملایم، بایرن علیا با گاه‌گداری بادهای خشک و گرم از سمت جنوب، کوه‌های آلپ و منطقهٔ هارتس با بادهای تند، تابستان‌هایی خنک و زمستان‌هایی پر برف از این قاعده تبعیت نمی‌کنند. این مناطق دارای آب و هوایی ویژه هستند.

نظام سیاسی و حکومتی :

سازماندهی دولتی بر پایهٔ قانون اساسی است. در رأس دولت رئیس جمهور قرار دارد که نقش وی نمادین است. رئیس حکومت صدراعظم است. وی تعیین‌کنندهٔ سیاست حکومتی است.

اعلامیه جهانی حقوق بشر رکن جدایی‌ناپذیر قانون اساسی آلمان است. ماده ۲۰ قانون اساسی نظام سیاسی، آلمان را با مشخصه‌های دموکراتیک بودن، اجتماعی بودن، مبتنی بر قانون بودن و فدرال بودن معرفی می‌کند.

بوندس تاگ صدراعظم را برمی‌گزیند. وی را پیش از انتخابات مجلس فقط می‌توان با "رأی عدم اعتماد سازنده" برانداخت. منظور از سازنده این است که مجلس باید جانشینی برای او داشته باشد و تا زمانی که مشخص نباشد چه کسی به جای او می‌نشیند، نمی‌توان او را برکنار کرد. حکومت یا به اصطلاحی دیگر کابینه تشکیل شده‌است از صدر اعظم و وزیران. صدراعظم لزوماً عضو مجلس است، وزیران معمولاً از دل مجلس درمی‌آیند، اما حتماً لازم نیست چنین باشد. صدراعظم در عمل قدرتمندترین مقام سیاسی است اما مقام تشریفاتی آن پس از رئیس جمهور و رئیس بوندس‌تاگ قرار دارد.

 

رئیس جمهور توسط همایش اتحادیه که آن را به فارسی اجلاس فدرال نیز گفته‌اند، انتخاب می‌شود. همایش اتحادیه متشکل از کل نمایندگان بوندستاگ بعلاوهٔ به تعداد همینان، نمایندگان برگزیدگان مجلس‌های ایالتی. این برگزیدگان لزوماً عضو مجلس ایالتی یا سیاست‌مدار رسمی نیستند، ممکن است مثلاً از چهره‌های فرهنگی و هنری باشند.

 

دادرسی به قصد رعایت حق نیرویی می‌طلبد که در قوهٔ قضاییه جمع است. بیان حق بر عهدهٔ قاضی است و امر قاضیان را قوهٔ قضاییه سامان می‌دهد. قضاوت یا تخصصی است یا عمومی در حد قانون اساسی. شاخه‌های تخصصی قضاوت در دادگاه کار، دادگاه امور اداری، دادگاه امور اجتماعی و دادگاه امور مالی تجسم می‌یابند. قضاوت در عمومی‌ترین سطحش از نظر بررسی همخوانی تصمیمی، رأیی یا قانونی با قانون اساسی اتحادیه، بر عهدهٔ دادگاه فدرال قانون اساسی است که مرکز آن در کارلسروهه‌است. در کارلسروهه قاضیان تک تک قوانین مجلس را بررسی نمی‌کنند. آن قانونی بررسی می‌شود که شکایت شود که با قانون اساسی تضاد دارد. شکایت پس از طی سلسله مراتبی به دادگاه کارلسروهه می‌رسد. از آنجایی که دادگاه قانون اساسی فقط از طریق شکایت فعال می‌شود، به اصطلاح گفته می‌شود که از خود ابتکار ندارد، یعنی حق ندارد خود رأساّ تصمیم بگیرد امری را برای بررسی از نظر سازگاری با قانون اساسی در دستور کار خود قرار دهد. دادگاه فدرال قانون اساسی دارای دو مجلس سناست. مجلس اول به قانونهای پایه و مجلس دوم به قانونهای مربوط به امور دولتی می‌پردازد. هر سنا هشت عضو دارد. نیمی از قاضیان دادگاه قانون اساسی از سوی یک کمیتهٔ ویژهٔ بوندستاگ و نیمی دیگر از سوی بوندس‌رات انتخاب می‌شوند. مدت قضاوت آنان در این دادگاه عالی ۱۲ سال است.

تشکلهای سیاسی"

امر سیاسی در آلمان در سطوح کشوری و ایالتی و تا حدی کمتر در سطح امور شهری از طریق حزبها و با جانبداری حزبی پیش برده می‌شود. ادعای پیشبرد سیاست غیرحزبی یا فراحزبی در آلمان بی‌معنا و حتا فریبکارانه جلوه می‌کند. علاوه بر احزاب، مردم می‌توانند خواسته‌های سیاسی خود را از طریق انواع و اقسام تشکلهای پایدار یا موقتی پیش برند. مردم آلمان اهل تشکل هستند. به ندرت خواسته‌ای وجود دارد که برای پیشبرد آن تشکلی پدید نیاید.

احزاب :

امور و مسائل سیاسی در آلمان در سطوح کشوری و ایالتی و تا حدی کمتر در سطح امور شهری از طریق حزبها و با جانبداری حزبی پیش برده می‌شود. ادعای پیشبرد سیاست غیرحزبی یا فراحزبی در آلمان بی‌معنا و حتی فریبکارانه جلوه می‌کند.

احزاب نیرومند آلمان عبارت اند از حزب دموکرات مسیحی  و حزب سوسیال‌مسیحی ، حزب سوسیال دموکرات ، حزب لیبرال (دموکراتهای آزاد ، حزب اتحاد ۹۰%  سبزها  و حزب چپ). تعداد کثیری هم حزب‌های کوچک وجود دارند که به ندرت می‌توانند به مجلس راه یابند، زیرا برای ورود به مجلس در هردو سطح ایالتی و کشوری باید ۵ %  آرا را به دست آورد.

 

آلمان ۱۶ ایالت  به قرار زیر می باشد"

 

بادن-وورتمبرگ"   بایرن " برلین"براندنبورگ"برمن" هامبورگ" هسن "مکلنبورگ"نیدراکسن"نور دراین"فالتز" زارلاند"زاکسن"آنهالت" هولشتاین"تورینگن.

 
 
نگاهی گذرا به فرایند توسعه فیزیکی شهر بهشهر
ساعت ۱٠:۱٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٩ خرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: توسعه فیزیکی شهر ،بهشهر ،برنامه ریزی شهری ،الگوی توسعه خطی

توسعه فیزیکی نابسامان و بی رویه شهرها یکی از مشکلات شهر و شهرنشینی در دوران معاصر میباشد.  این امر در دهه های اخیر علاوه بر آنکه ساختار شهرها  را دگرگون ساخته، بر نقش پذیری شهرها تاثیر فراوان داشته و سازگاری آینده توسعه فیزیکی شهرها را مبهم ساخته است.

توسعه فیزیکی در شهرهای شمالی ایران به دلیل ویژگیهای جغرافیایی و تراکم انسانی و نیز رشد جمعیت و مهاجرتهای روستایی همواره  با دگرگونی در ساختار شهر همراه بوده و در شکل گیری توسعه  نامتوازن شهری اثر فراوان داشته است.

 شهر بهشهر در مشرق استان مازندران با جمعیت  85 هزار نفری و با توجه به ویژگیهای کالبدی و طبیعی از جمله شهرهای شمال ایران است که در دهه های اخیر بنا به دلایل گوناگون با توسعه فیزیکی نامناسب روبرو بوده است.  این توسعه به حدی با ساختار شهر ناهمگن بوده که بر ساختارهای اساسی شهر تاثیر گذاشته و جهات آینده توسعه فیزیکی شهر را مبهم ساخته است.

هدف از مطالعه حاضر بررسی عوامل موثر بر شکل گیری توسعه فیزیکی به شکل کنونی و اتخاذ سیاست متناسب با ویژگی های محیطی شهر برای تعیین راهبرد آینده توسعه فیزیکی شهر بهشهر است.

روش تحقیق حاضر تحلیلی – توصیفی است. برای گردآوری اطلاعات از دو شیوه استفاده شده است.

 نخست در مطالعات کتابخانه ای مجموعه ای از شاخصهای کمی و کیفی ، جمعیت ، زمین و مسکن بررسی شد.

 سپس در بررسیهای میدانی محدوده مورد مطالعه به صورت پیمایشی بررسی شد.

 نتایج تحقیق نشان داده است که توسعه فیزیکی شهر به صورت افقی و علی الخصوص در چند دهه اخیر با تصرف اراضی کشاورزی و باغات  در جهت شرق صورت گرفته است و توسعه کالبدی ، اقتصادی- اجتماعی بدنه اصلی شهر، رشد جمعیت و مهاجرت از روستاهای اطراف به رشد نامنظم شهری منجر شده است.

همچنین دوره های مختلف توسعه  فیزیکی بهشهر ،  الگوی منظم همراه با برنامه ریزی شهری را نشان نمی دهد.  ساخت و سازها در مناطق مختلف شهر بدون مجوز و نا اندیشیده بوده و پیوستن روستاهای نزدیک به شهر مثل (گرایل محله ، زیروان) ،  به این رشد ناموزون و و آشفته شهری  سرعت بخشید.

بنا بر یافته های تحقیق می توان گفت که با رعایت قوانین توسعه برنامه ریزی شهری و تمرکز بر ساخت وسازهای قانونی بر اساس الگوی توسعه خطی در فضای شکل گرفته  میان جاده کمربندی و بدنه اصلی شهر- در امتداد شمال و شمال شرقی شهر- برای آینده توسعه فیزیکی شهر مدل مناسبی  خواهد بود.

 


 
← صفحه بعد